ΣτΕ: Αντισυνταγματική η δέσμευση λογαριασμών από το ΣΔΟΕ

Μπλόκο στην επίμαχη διάταξη για τη δυνατότητα δέσμευσης λογαριασμών από το ΣΔΟΕ έβαλε το Δ΄ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας με απόφαση που εξέδωσε, κρίνοντάς την αντισυνταγματική και αντίθετη στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

 

Ειδικότερα, το Δ' Τμήμα του ανώτατου ακυρωτικού δικαστηρίου με την υπ' αριθμ. 1032/2013 απόφασή του έκρινε αντίθετη στα άρθρα 5 (δικαίωμα συμμετοχής στην οικονομική κ.λπ. ζωή της χώρας), 17 (προστασία της ιδιοκτησίας) και 25 (αρχή του κοινωνικού κράτους δικαίου), καθώς επίσης έκρινε αντίθετη και στο άρθρο 1 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ (προστασία της περιουσίας) τη διάταξη του άρθρου 30 (παράγραφος 5 περίπτωση ε') του Ν. 3296/2004 που προβλέπει δεσμεύσεις τραπεζικών λογαριασμών και περιουσιακών στοιχείων σε περιπτώσεις οικονομικού εγκλήματος και μεγάλης έκτασης φοροδιαφυγής και λαθρεμπορίας.

 

Πάντως, λόγω της αντισυνταγματικότητας το όλο ζήτημα παραπέμφθηκε για οριστική κρίση στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας.

 

Οι σύμβουλοι Επικρατείας επισημαίνουν ότι η επίμαχη διάταξη του Ν. 3296/2004, που προβλέπει τις δεσμεύσεις των τραπεζικών λογαριασμών και οποιουδήποτε είδους περιουσιακά στοιχεία, συνεπάγεται σοβαρή επέμβαση σε συνταγματικώς προστατευόμενα αγαθά – δεδομένου, υπογραμμίζουν οι δικαστές, ότι όσο χρόνο διαρκεί η δέσμευση, το ελεγχόμενο πρόσωπο στερείται της δυνατότητας χρήσης και διάθεσης περιουσιακών του στοιχείων, και μάλιστα ρευστού χρήματος και κινητών αξιών φυλασσομένων σε πιστωτικά ιδρύματα.

 

Το μέτρο αυτό, συνεχίζουν οι σύμβουλοι Επικρατείας, συνεπάγεται σοβαρό περιορισμό των περιουσιακών δικαιωμάτων και της οικονομικής και επαγγελματικής ελευθερίας του φορολογουμένου. Δηλαδή, της προστασίας αγαθών τα οποία κατοχυρώνονται με τις διατάξεις των άρθρων 17 και 5 του Συντάγματος.

 

Μπορεί μεν, τονίζεται στη δικαστική απόφαση, το μέτρο αυτό να αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση σκοπού δημοσίου συμφέροντος και συγκεκριμένα, στη διασφάλιση της διατήρησης των περιουσιακών στοιχείων του ελεγχομένου, ώστε να είναι δυνατή η ικανοποίηση αξιώσεων του Δημοσίου κατ' αυτού, σε περίπτωση που διαπιστωθεί η εκ μέρους του τέλεση της πιθανολογηθείσης παραβάσεως, καθώς επίσης και στη διασφάλιση της διατήρησης στοιχείων, τα οποία μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο ελέγχου κατά τη διερεύνηση της πιθανής τέλεσης της παράβασης. Όμως, ο σκοπός και μόνον του μέτρου αυτού δεν αρκεί για να νομιμοποιήσει από συνταγματικής άποψης την επίμαχη ρύθμιση του Ν. 3296/2004, καθώς μάλιστα δεν έτυχε περαιτέρω εξειδίκευσης με το Π.Δ. 85/2005 που ακολούθησε.

Έλληνας ή Πολίτης; Το ΣτΕ, η «ελληνικότητα» και η 2η γενιά

της Ανδρομάχης Παπαϊωάννου

Το ότι το ΣτΕ είχε κρίνει αντισυνταγματικό τον Νόμο 3838 το ξέραμε από το Νοέμβριο του ‘12. Το ότι η αντισυνταγματικότητα αυτή θα στηριζόταν στα επιχειρήματα που διάβασα στην απόφαση, δεν το περίμενα καθόλου. Πραγματικά πίστευα ότι η πλειοψηφία των Δικαστών θα ήταν σε θέση να διαχωρίσουν την έννοια του Λαού από την έννοια του Έθνους. Στο κάτω κάτω, ‘μορφωμένοι άνθρωποι είναι’, σκέφτηκα. Αμ δε… Όχι μόνο ταύτισαν τις δυο έννοιες, αλλά στήριξαν πάνω σε αυτή τη λογική ολόκληρη την επιχειρηματολογία τους.
Για άλλη μια φορά αποδείχτηκε περίτρανα ότι δικαιώματα σε αυτή τη χώρα μπορούν να έχουν, μόνο όσοι είναι πάνω από όλα Έλληνες. Όχι πολίτες. Έλληνες. Και τι Έλληνες; Από αυτούς με το ξεχωριστό αίμα, τη μια και μοναδική κοινή καταγωγή, που φυλάνε σαν κόρη οφθαλμού τα ήθη και τα έθιμα ελληνικού πολιτισμού μη τυχόν και αλλοτριωθούν από τους ξένους εισβολείς. Πόσο εθνικιστικό παραλήρημα να αντέξει κανείς πια;
Και όχι μόνο αυτό, για να κάνουνε σε κάποιον την ‘τιμή’ να γίνει πολίτης θα πρέπει να αποδείξει ότι είναι πιο Έλληνας από τους Έλληνες, μέσω ειδικών εξατομικευμένων εξετάσεων. Θα ήθελα πραγματικά να γίνουν οι εξετάσεις αυτές και σε όλους τους original Έλληνες, να έβλεπα ποιοι από όλους αυτούς χειρίζονται σωστά τη γλώσσα ή ξέρουν την Ελληνική ιστορία ή καλύπτουν τα οποιαδήποτε κριτήρια Ελληνικότητας που θέλουν να θεσπίσουν όλοι αυτοί που αντιτάχθηκαν στον Νόμο 3838.
Το αν ένα παιδί μεταναστευτικής καταγωγής έχει δικαίωμα να είναι πολίτης της χώρας που γεννήθηκε και μεγάλωσε δεν έχει να κάνει με υποκειμενικά ή ‘αντικειμενικά’ κριτήρια ελληνικότητας. Εκτός και αν έχει εφεύρει κανείς το Ελληνόμετρο και δεν μας το έχουνε πει ακόμα.
Ο Νόμος 3838 έδωσε το δικαίωμα στα παιδιά μεταναστευτικής καταγωγής να γίνουν πρώτα από όλα Πολίτες. Ισότιμοι πολίτες της χώρας στην οποία γεννήθηκαν ή/και μεγάλωσαν. Να γίνουν μέλη του Λαού, όχι του Έθνους. Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβουν αυτό μερικοί; Και ότι τα δικαιώματα οφείλουν να απορρέουν από την ιδιότητα του ατόμου ως πολίτη και όχι από την εθνική του ιδιότητα;
Το πόσο Έλληνας  ή Ελληνίδα είμαι εγώ, ή ο Νίκος, ή ο Ντόριαν, ή η Ζάχρα, έχει να κάνει πρωτίστως με το τι σημαίνει για τον καθένα μας ξεχωριστά αυτή η περιβόητη ελληνικότητα, και όχι με τον τόπο καταγωγής των γονιών μας.
Αν Έλληνας είναι αυτός που μιλάει για έθνος και φυλετική καθαρότητα, αν Έλληνας είναι όποιος είναι λευκός, Χριστιανός Ορθόδοξος και μιλάει Ελληνικά, αν Έλληνας είναι όποιος τραγουδά τον εθνικό ύμνο, τραμπουκίζει μετανάστες, ή γνωρίζει (λέμε τώρα) την ιστορία της Ελλάδας, τότε εγώ προσωπικά έχω πρόβλημα. Γιατί αν Έλληνας σημαίνει όλα αυτά, εγώ ντρέπομαι που είμαι Ελληνίδα. Ή μάλλον καλύτερα, δεν είμαι Ελληνίδα, γιατί δεν θέλω να είμαι Ελληνίδα.
Για μένα Έλληνας είναι όποιος πονάει αυτή τη χώρα, όποιος γεννιέται ή/και μεγαλώνει εδώ και τη νιώθει κομμάτι του. Όποιος ονειρεύεται στα ελληνικά, γελάει στα ελληνικά, τσακώνεται στα ελληνικά. Όποιος θέλει να αλλάξουν πράγματα σε αυτή την κοινωνία και το παλεύει. Όποιος πιστεύει στη δημοκρατία και την ισότητα, και κάνει τα πιστεύω του πράξη. Όποιος αγκαλιάζει τη διαφορετικότητα, και βλέπει στον άλλο τον ίδιο του τον εαυτό. Όποιος είναι ενεργός πολίτης, μα πάνω από όλα άνθρωπος.
Γιατί για μένα αυτό σημαίνει να είμαι Ελληνίδα.
Θα ήθελα πολύ να μην είμαι μέσα στη μικρή μειοψηφία που σκέφτεται διαφορετικά. Θα ήθελα πάρα πολύ να συμμερίζονται περισσότεροι την άποψη μου. Παρόλα αυτά όμως, οι 13 δικαστές του ΣτΕ που υποστήριξαν τον Νόμο 3838, μου δίνουν την ελπίδα ότι ίσως τελικά να μην είμαστε και τόσο μειοψηφία.
*H Ανδρομάχη Παπαϊωάννου είναι μέλος του Generation 2.0

ΣΤΕ: ΟΧΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΩΝ ΣΕ ΟΤΑ ΧΩΡΙΣ ΛΕΦΤΑ

Μπορεί η κυβέρνηση να μην ακούει τις φωνές των αυτοδιοικητικών, δημάρχων και περιφερειαρχών, που διαμαρτύρονται για τη μεταφορά αρμοδιοτήτων από το κεντρικό κράτος στους ΟΤΑ χωρίς τη «μεταφορά» των αντίστοιχων πόρων, ωστόσο, το Συμβούλιο της Επικρατείας, με μια απόφαση - σταθμό για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, την υπ' αριθ. 2599/2011, έρχεται να τους «ακούσει» -διά μέσω Δήμου Ηρακλείου Κρήτης- και να «μπλοκάρει» κάθε αρμοδιότητα που πηγαίνει στους δήμους χωρίς πιστώσεις.

Η προσφυγή του δήμου

Η υπόθεση είναι παλιά καθώς ο Δήμος Ηρακλείου Κρήτης προσέφυγε στις 22 Ιανουαρίου 2008 στο ΣτΕ κατά της υπ' αριθ.2221/15.11.2007 απόφασης του τότε γενικού γραμματέα Περιφέρειας Κρήτης, ο οποίος μετέφερε στο δήμο, χωρίς επιπλέον πόρους, αρμοδιότητες για τη συντήρηση του οδικού δικτύου (φανάρια, ηλεκτροφωτισμό, πεζοδρόμια κτλ.).

Μετά τη συγκεκριμένη απόφαση του γενικού γραμματέα Αποκεντρωμένης Διοίκησης, ο Δήμος Ηρακλείου ανέλαβε τις υποχρεώσεις συντήρησης των οδών που διέρχονται από τα όρια του, όπως τα τμήματα εθνικών οδών που περνούν μέσα από τα εγκεκριμένα Πολεοδομικά Σχέδια, τα τμήματα όλων των παλαιών εθνικών οδών που βρίσκονται εντός των ορίων των οικισμών που προϋφίστανται του 1923, των εγκαταλελειμμένων οδικών τμημάτων παλαιών εθνικών οδών και των παράπλευρων οδών του Εθνικού Οδικού Δικτύου Κρήτης που δεν έχουν κατασκευαστεί με εγκεκριμένη τεχνική μελέτη και δε συνδέονται με την κύρια οδό μέσω κόμβων. Η ανάληψη των υποχρεώσεων αυτών σήμαινε αυτομάτως επιπλέον δαπάνη για το Δήμο Ηρακλείου που θα υπερέβαινε τις 500.000 ευρώ ετησίως.

Η απόφαση-σταθμός του ΣτΕ

Το Γ' τμήμα του ΣτΕ συνεδρίασε δημόσια στις 4 Μαρτίου 2012, και αφού μελέτησε τη σχετικά έγγραφα, ακύρωσε την απόφαση του τότε γενικού γραμματέα Περιφέρειας Κρήτης. Όπως αναφέρεται στο σκεπτικό του:

«Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, με την προσβαλλόμενη απόφαση του Γενικού Γραμματέα Κρήτης μεταβιβάσθηκε στους ΟΤΑ α' και β΄ βαθμού της Κρήτης η αρμοδιότητα συντηρήσεως τμημάτων του εθνικού οδικού δικτύου που βρίσκεται μέσα στη διοικητική τους περιφέρεια, η συντήρηση του οποίου ανήκε μέχρι τότε, με βάση την προηγούμενη βς άνω υπ' αριθμ. 1341/16.8.2007 απόφαση του ιδίου Γενικού Γραμματέα, στην αρμοδιότητα των υπηρεσιών της εν λόγω Περιφέρειας, δηλαδή (περιφερειακών) κρατικών οργάνων, χωρίς όπως έπρεπε σύμφωνα με τα εκτεθέντα στην προηγούμενη σκέψη, να προβλέπεται στο Ν. 3481/2006, κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 7 παρ. 3 του οποίου εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, ή σε άλλη διάταξη προγενέστερη της προσβαλλόμενης απόφασης η μεταφορά των αντίστοιχων, αναγκαιούντων για την άσκηση της αρμοδιότητας αυτής, πόρων.

»Επομένως, για το λόγο αυτό, βάσιμα προσβαλλόμενο με την κρινόμενη αίτηση, πρέπει αυτή να γίνει δεκτή όσον αφορά την ως άνω προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 2221/15.11.2007 απόφαση του Γενικού Γραμματέα Περιφέρειας Κρήτης κατά το μέρος που η εν λόγω απόφαση προσβάλλεται από τον αιτούντα Δήμο, κατά το μέρος δηλαδή που με την απόφαση αυτή του ανατίθεται το πρώτον η αρμοδιότητα συντηρήσεως τμημάτων του εθνικού οδικού δικτύου, που βρίσκονται μέσα στη διοικητική του περιφέρεια, χωρίς τη μεταφορά των αντίστοιχων πόρων και να ακυρωθεί κατά το μέρος αυτό η προσβαλλόμενη απόφαση».

Κουράκης: Θα διεκδικήσω τα λεφτά μέχρι κεραίας

«Είναι μια απόφαση - σταθμός για όλη την Τοπική Αυτοδιοίκηση», τόνισε ο δήμαρχος Γιάννης Κουράκης επισημαίνοντας «ότι η δημοτική Αρχή του Ηρακλείου αντιτάχθηκε σε αυτή την φανερή αδικία και πετυχαίνοντας τελικά με την συγκεκριμένη απόφαση να διασφαλίζεται πρώτα η μεταβίβαση όλων των κονδυλίων από την κεντρική διοίκηση πριν από την μεταφορά της όποιας αρμοδιοτήτας».

Μάλιστα, μιλώντας στην aftodioikisi.gr, είπε πως ενημέρωσε την ΚΕΔΕ για αυτή την απόφαση και θα διεκδικήσει μέχρι τέλους όλα τα χρήματα που έχει δώσει, περίπου 3 εκατ. ευρώ.

Συνταγματικό το Μνημόνιο αποφάσισε το ΣτΕ

Της ΒΑΝΑΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

«Ψήφο εμπιστοσύνης» στο Μνημόνιο έδωσε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία ύστερα από κυοφορία επτά μηνών και αλλεπάλληλες διασκέψεις κεκλεισμένων των θυρών, ενέκρινε τα επαχθή οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης που επιβλήθηκαν σε εφαρμογή των δανειακών συμβάσεων που υπέγραψε η χώρα με την τρόικα.

Το τέλος της μεγάλης πολιτικοδικαστικής μάχης γράφτηκε αργά χθες το μεσημέρι, οπότε ολοκληρώθηκε η τελευταία διάσκεψη των μελών του δικαστηρίου, υπό την προεδρία του Π. Πικραμμένου, λίγες ώρες πριν αρχίσει στη Βουλή η συνεδρίαση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Οι δικαστές με συντριπτική πλειοψηφία (συνολικά ήταν 55 και οι μειοψηφούντες δεν ξεπερνούν τους 10) απέκρουσαν όλη τη νομική επιχειρηματολογία που είχε αναπτύξει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών στη βασική προσφυγή που είχε καταθέσει ενώπιον του ΣτΕ για την αντισυνταγματικότητα των ρυθμίσεων που επέβαλλαν τις περικοπές μισθών και επιδομάτων σε δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους. Κινούμενοι στη λογική των εισηγήσεων των συμβούλων Επικρατείας Μαίρης Σαρπ και Σπυριδούλας Χρυσικοπούλου, οι οποίες είχαν

Συνταγματικό το Μνημόνιο αποφάσισε το ΣτΕ

Της ΒΑΝΑΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ

«Ψήφο εμπιστοσύνης» στο Μνημόνιο έδωσε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία ύστερα από κυοφορία επτά μηνών και αλλεπάλληλες διασκέψεις κεκλεισμένων των θυρών, ενέκρινε τα επαχθή οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης που επιβλήθηκαν σε εφαρμογή των δανειακών συμβάσεων που υπέγραψε η χώρα με την τρόικα.

Το τέλος της μεγάλης πολιτικοδικαστικής μάχης γράφτηκε αργά χθες το μεσημέρι, οπότε ολοκληρώθηκε η τελευταία διάσκεψη των μελών του δικαστηρίου, υπό την προεδρία του Π. Πικραμμένου, λίγες ώρες πριν αρχίσει στη Βουλή η συνεδρίαση για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση.

Οι δικαστές με συντριπτική πλειοψηφία (συνολικά ήταν 55 και οι μειοψηφούντες δεν ξεπερνούν τους 10) απέκρουσαν όλη τη νομική επιχειρηματολογία που είχε αναπτύξει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών στη βασική προσφυγή που είχε καταθέσει ενώπιον του ΣτΕ για την αντισυνταγματικότητα των ρυθμίσεων που επέβαλλαν τις περικοπές μισθών και επιδομάτων σε δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους. Κινούμενοι στη λογική των εισηγήσεων των συμβούλων Επικρατείας Μαίρης Σαρπ και Σπυριδούλας Χρυσικοπούλου, οι οποίες είχαν