Το Σχέδιο Διακήρυξης που η γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ έδωσε προς συζήτηση στις συνελεύσεις των οργανώσεων του ενωτικού εγχειρήματος της ριζοσπαστικής αριστεράς, δίνει τα ερεθίσματα για μια σημαντική πολιτική συζήτηση, σε μια κρίσιμη περίοδο.
Κα­τα­νο­ώ­ντας την πο­ρεία του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ προς τον ενιαίο φορέα, ως πο­ρεία οι­κο­δό­μη­σης κυ­ρί­ως πο­λι­τι­κής ενό­τη­τας ενός με­γά­λου τμή­μα­τος της αρι­στε­ράς, θα επι­κε­ντρώ­σου­με τη συμ­βο­λή μας σε πα­ρα­τη­ρή­σεις επί του πο­λι­τι­κού – προ­γραμ­μα­τι­κού σκέ­λους του σχε­δί­ου. Αυτό δεν ση­μαί­νει ότι υπο­τι­μού­με τις επι­λο­γές ιδε­ο­λο­γι­κού – στρα­τη­γι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού. Αντί­θε­τα, θε­ω­ρού­με, για πολ­λούς λό­γους, πο­λύ­τι­μη τη δε­δη­λω­μέ­νη έντα­ξη της προ­σπά­θειας του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ στην αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή - σο­σια­λι­στι­κή στρα­τη­γι­κή. Όμως θε­ω­ρού­με αυ­το­νό­η­το ότι οι ιδε­ο­λο­γι­κές απο­χρώ­σεις και δια­φο­ρές με­τα­ξύ των ρευ­μά­των και τά­σε­ων που συ­νυ­πάρ­χουν στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, θα συ­νε­χί­σουν να υπάρ­χουν για με­γά­λο διά­στη­μα σχε­τι­κά με ζη­τή­μα­τα της σο­σια­λι­στι­κής ανα­τρο­πής. Στο μέτρο που η πο­λι­τι­κή ενό­τη­τα πα­ρα­μέ­νει ισχυ­ρή, θε­ω­ρού­με ότι αυτές οι δια­φο­ρές μπο­ρούν να εξα­κο­λου­θούν να απο­τε­λούν πλού­το και όχι πηγή προ­βλη­μά­των και δυ­σλει­τουρ­γιών για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ.
Θε­ω­ρού­με ότι η προ­σο­χή των μελών και των ορ­γα­νώ­σε­ων του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ανά­με­σα στα ζη­τή­μα­τα που θέτει το σχέ­διο, πρέ­πει να στρα­φεί και στα εξής ση­μεία:

1. Επι­μέ­νου­με στη διεκ­δί­κη­ση της κυ­βέρ­νη­σης της αρι­στε­ράς ή έχου­με «νέες ιδέες» μπρο­στά στα αδιέ­ξο­δα και στη σήψη της τρι­κομ­μα­τι­κής;

Το Σχέ­διο Δια­κή­ρυ­ξης δη­λώ­νει ως βα­σι­κό στόχο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ τη διεκ­δί­κη­ση μιας κυ­βέρ­νη­σης της αρι­στε­ράς «στη­ριγ­μέ­νης σε ένα ευρύ μέ­τω­πο κοι­νω­νι­κών και πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων». Για να επι­τύ­χου­με το στόχο αυτό, δη­λώ­νει ότι: α) «επι­μέ­νου­με στην ανά­γκη για κοινή δράση και συ­μπα­ρά­τα­ξη της αρι­στε­ράς»,  β) «συμ­βάλ­λου­με με όλες τις δυ­νά­μεις μας στην ανά­πτυ­ξη ενός ισχυ­ρού κοι­νω­νι­κού κι­νή­μα­τος και ενός με­γά­λου πο­λι­τι­κού κι­νή­μα­τος» και γ) «ισχυ­ρο­ποιού­με και διευ­ρύ­νου­με τον ίδιο τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΕΚΜ» (Προ­οί­μιο). Η θέση αυτή είναι σωστή, πρέ­πει να δια­φυ­λα­χθεί και να επι­βε­βαιω­θεί από την Πα­νελ­λα­δι­κή Συν­διά­σκε­ψη.
Η θέση αυτή τί­θε­ται σε αμ­φι­σβή­τη­ση από το­πο­θε­τή­σεις, όπως:
Ι) Κυ­βέρ­νη­ση αντι­μνη­μο­νια­κών δυ­νά­με­ων. Πρό­κει­ται για κα­λυμ­μέ­νη πρό­τα­ση συ­γκυ­βέρ­νη­σης με τους Ανε­ξάρ­τη­τους Έλ­λη­νες του Πάνου Κα­μέ­νου. Είναι μια πρό­τα­ση που επι­χει­ρεί να λύσει τα προ­βλή­μα­τα συμ­μα­χιών και το πι­θα­νό αριθ­μη­τι­κό ζή­τη­μα κοι­νο­βου­λευ­τι­κής πλειο­ψη­φί­ας, αλλά δη­μιουρ­γεί σο­βα­ρό­τα­τα ζη­τή­μα­τα πο­λι­τι­κού και στρα­τη­γι­κού προ­σα­να­το­λι­σμού για τον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Το κόμμα του Π. Κα­μέ­νου πέρα από την αντι­μνη­μο­νια­κή ρη­το­ρι­κή του, πα­ρα­μέ­νει υπο­στη­ρι­κτής της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης πο­λι­τι­κής, πα­ρα­μέ­νει κόμμα της σκλη­ρής Δε­ξιάς και απο­τε­λεί τον πι­θα­νό­τα­το πόλο μιας εθνι­κι­στι­κής (και τυ­χο­διω­κτι­κά φι­λο­πό­λε­μης) στρα­τη­γι­κής διε­ξό­δου του ελ­λη­νι­κού κα­πι­τα­λι­σμού από την κρίση.
ΙΙ) Κυ­βέρ­νη­ση κοι­νω­νι­κής (ή εθνι­κής) σω­τη­ρί­ας. Ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πέ­ρα­σε με επι­τυ­χία, αυτή τη δο­κι­μα­σία στο με­σο­διά­στη­μα των εκλο­γών του πε­ρα­σμέ­νου Μάη – Ιούνη. Οφεί­λει να αντέ­ξει στην σχε­τι­κή πίεση και σή­με­ρα, ακόμα και κάτω από την απει­λή σο­βα­ρού οι­κο­νο­μι­κού αδιε­ξό­δου ή «ατυ­χή­μα­τος». Η συ­γκυ­βέρ­νη­ση με πλατύ φάσμα αστι­κών δυ­νά­με­ων (συ­μπε­ρι­λαμ­βά­νο­ντας και το κόμμα του Σα­μα­ρά;) σε κάθε πε­ρί­πτω­ση θα λει­τουρ­γεί ως πα­ρά­γων επα­να­στα­θε­ρο­ποί­η­σης του συ­στή­μα­τος και σε