Ο γρίφος των 140 χαρακτήρων

CATCHY

Ο γρίφος των 140 χαρακτήρων

(μη λες πως δεν σου λέμε ό,τι μαθαίνουμε)

Deasy

Στις βόλτες που ενδεχομένως κάνεις στο twitter  μάλλον θα έχεις συναντήσει την εξής ερώτηση με διάφορες -ευγενικές και λιγότερο ευγενικές- παραλλαγές: Ποιος αθεόφοβος αποφάσισε πως τα μηνύματα δεν πρέπει να ξεπερνούν τους 140 χαρακτήρες;
Κοίτα να δεις τώρα πού μπορεί να σε οδηγήσει αυτή η ερώτηση. Οταν οι δημιουργοί του twitter έπιασαν δουλειά για να φτιάξουν την υπηρεσία που οσονούπω θα περάσει και το πολυδιαφημισμένο κατώφλι της Wall Street, το SMS ζούσε και βασίλευε. Τώρα, απλώς ζει. Για την ακρίβεια, κουτσοζεί, άλλο θέμα αυτό.
Το SMS που λες είχε όριο τους 160 χαρακτήρες. Μόνο που στο twitter το μήνυμα δημοσιεύεται μαζί με το όνομα του αποστολέα του, οπότε οι δημιουργοί αποφάσισαν να "κρατήσουν" 20 χαρακτήρες για τον συγκεκριμένο σκοπό. Αρα, 160 μείον 20, 140.
Ωραία και το 160 πώς μας προέκυψε; Εξαιρετική ευκαιρία να σε πάμε στα μέσα της δεκαετίας του '80, όταν τα σύγχρονα δίκτυα κινητής τηλεφωνίας ήταν στο μυαλό ή στο όνειρο μιας χούφτας ανθρώπων, κυρίως Ευρωπαίων. Τον μαγικό εκείνο καιρό, που λες, ένας Γερμανός ερευνητός ονόματι Friedhelm Hillebrand άρχισε να χτυπάει σε τυχαία σειρά στη γραφομηχανή του γράμματα, αριθμούς και σημεία στίξης. Μετά μέτρησε τους χαρακτήρες κάθε αράδας και διαπίστωσε πως κατά μέσο όρο η γραμμή είχε 80 γράμματα, αριθμούς και σημεία στίξης, συμπεριλαμβανομένων και των κενών.
Ωραία, τότε γιατί δεν μείναμε με τα 80; Διότι η εμπειρική παρατήρηση, λέει η ιστορία μας είχε δείξει πως την εποχή που οι άνθρωποι ταχυδρομούσαν μανιωδώς καρτ-ποστάλ από τις διακοπές τους, το πολύ να έγραφαν δυο αράδες. Λογικό. Δεν θες να είσαι τηλεγραφικός αφού μπαίνεις στον κόπο να στείλεις μια κάρτα, αλλά δεν θα γράψεις και την ιστορία των διακοπών σου, οπότε οι δυο γραμμές είναι ούτε λίγο ούτε πολύ.Είναι ικανοποιητικό.
Αρα, δυο γραμμές, 160 χαρακτήρες. Ελα ξανά στο παρόν τώρα.
Το twitter, λένε οι κακές οι γλώσσες, έχει ένα μικρό πρόβλημα τον τελευταίο καιρό, καθώς λόγω της επικείμενης εισαγωγής του στη χρηματαγορά αρχίζει να δέχεται πιέσεις από διάφορα καλόπαιδα (οι διαφημιστικές εταιρείες φέρονται να είναι στην πρώτη γραμμή της σχετικής προσπάθειας) να αφήσει τις σαχλαμάρες με τους 160, δηλαδή τους 140, χαρακτήρες.
Λογικά η απάντηση εδώ δεν θα μπορούσε παρά να είναι "άμα θέλετε περισσότερους χαρακτήρες να πάτε στο Facebook", αλλά ποιος ξέρει τώρα τι έχουν στο μυαλό τους οι επικεφαλής της εταιρείας.
Ακόμα και οι πολυλογάδες του deasy ωστόσο συμφωνούν πως οι 140 χαρακτήρες είναι μια χαρά. Εσύ;

Ποιανού είναι τα tweets;

CATCHY

Γρηγόρης Α. Μηλιαρέσης

Ένα ενδιαφέρον θέμα έχει προκύψει τις τελευταίες ημέρες στο ελληνικό Twitter -και ενδέχεται το ενδιαφέρον να ανέβει κατακόρυφα αν κάποιοι χρήστες αποφασίσουν να του δώσουν και συνέχεια εκτός Δικτύου. Κέντρο του είναι το βιβλίο (για την ακρίβεια, το ημερολόγιο) "Τα καλύτερα του twitter" το οποίο περιέχει tweets διαφόρων ελλήνων χρηστών* το εγχείρημα δεν είναι ακριβώς πρωτότυπο καθώς αρκετά τέτοιου είδους "ανθολόγια" κυκλοφορούν ήδη στα αγγλικά, όμως ο λόγος που το συγκεκριμένο προκάλεσε την προσοχή των χρηστών είναι ότι η συγγραφέας/επιμελήτρια όχι μόνο δε ζήτησε την άδεια όσων έγραψαν τα συγκεκριμένα tweets αλλά δεν αναφέρει καν τα username τους.
Κρίνοντας από τα σχόλια που μπορεί να διαβάσει κανείς αν κάνει μια αναζήτηση με βάση το hashtag "#vivliotwitter" οι ενδιαφερόμενοι δεν είναι καθόλου χαρούμενοι ούτε με την επιμελήτρια του βιβλίου, ούτε με τον εκδοτικό οίκο* μάλιστα κάποιοι έσπευσαν να αναδημοσιεύσουν ένα άρθρο από το Techdirt το οποίο αναφέρει μια παρόμοια ιστορία με το βιβλίο "Tweet Nothings" του 2009: το βιβλίο δέχθηκε τόσο σφοδρή κριτική τόσο στο microblog όσο και στο Amazon (στα σχόλια των χρηστών) που η εταιρεία που το εξέδωσε όχι μόνο αναγκάστηκε να στείλει επιστολές στους χρήστες τα tweet των οποίων είχε χρησιμοποιήσει αλλά τελικά το απέσυρε από την κυκλοφορία.
Στο ίδιο άρθρο, το Techdirt επισημαίνει το διπλό πρόβλημα μιας τέτοιας κίνησης: αφενός ο εκδότης γίνεται στόχος και αποδέκτης κακής δημοσιότητας και αφετέρου χάνει τη δωρεάν προβολή που θα είχε από τους χρήστες αν τους είχε ενσωματώσει στο παιχνίδι -κάτι που έγινε με ένα ανάλογο βιβλίο, το "Twitter Wit", επίσης του 2009 το οποίο έχει τύχει πολύ θετικής αποδοχής από την κοινότητα των χρηστών. Και παρότι οι έλληνες χρήστες έχουν προς το παρόν περιοριστεί στην ανταλλαγή (απολύτως δικαιολογημένα) πικρόχολων μηνυμάτων στο ίδιο το Twitter, κανείς δεν εγγυάται ότι δε θα προχωρήσουν σε πιο επιθετικές δράσεις.
Μην όντας νομικός, δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη για τη νομιμότητα της πράξης του συγκεκριμένου εκδοτικού οίκου. Έχοντας, ωστόσο, αρκετά χρόνια δημόσιου γραψίματος στο ενεργητικό μου, ξέρω ότι βάσει της Διεθνούς Σύμβασης της Βέρνης, από τη στιγμή που μπορώ να αποδείξω ότι κάτι που έχει δημοσιευτεί είναι δικό μου, αυτό αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία ακόμα και αν δεν έχω προβεί σε προηγούμενες ενέργειες για να το κατοχυρώσω ως τέτοια -για όσους ενδιαφέρονται, ο Οργανισμός Πνευματικής Ιδιοκτησίας παρέχει μερικές πολύ διαφωτιστικές σχετικές πληροφορίες στο site του. Εν ολίγοις, το θέμα είναι υπαρκτό και ομολογώ ότι περιμένω με ιδιαίτερη ανυπομονησία να δω πώς προτίθενται να το χειριστούν οι χρήστες του Twitter.