Για να μην γιορτάζουν την παγκόσμια ημέρα νερού μόνο οι πολυεθνικές

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

                                                                                                 Βρυξέλλες, 21 Μαρτίου 2014

 

Για να μην γιορτάζουν την παγκόσμια ημέρα νερού μόνο οι πολυεθνικές

Δηλώσεις με αφορμή την παγκόσμια ημέρα νερού (22 Μαρτίου)Κ.Α

 

Την άμεση διακοπή των διαδικασιών της ιδιωτικοποίησης του νερού, τόσο της Αθήνας, όσο και της Θεσσαλονίκης, ζήτησε με αφορμή την παγκόσμια ημέρα νερού ο ανεξάρτητος ευρωβουλευτής, Κρίτων Αρσένης, σημειώνοντας ότι από την πώληση του κερδισμένες θα είναι μόνο οι πολυεθνικές.

Στο 9’ ντοκιμαντέρ που δημοσιοποίησε πρόσφατα με τίτλο: «Το νερό στους ιδιώτες, ο λογαριασμός στους πολίτες» ο Κρίτων Αρσένης εξηγεί ότι  όπου επιχειρήθηκε η ιδιωτικοποίηση του νερού υπήρξε πολλαπλασιασμός της τιμής για τους πολίτες, διακοπή παροχής στα φτωχά νοικοκυριά και ραγδαία μείωση της ποιότητας του. Καταγγέλλει επίσης ότι, παρότι το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε παράνομη την πώληση της ΕΥΑΘ και της ΕΥΔΑΠ, η κυβέρνηση Σαμαρά προχωρά ακάθεκτη στα σχέδια της.

Την περασμένη εβδομάδα ο Κρίτων Αρσένης από κοινού με ευρωβουλευτές από άλλες πολιτικές ομάδες παρουσίασε το «Μανιφέστο για τους Κοινούς Πόρους» σε διεθνή συνέντευξη τύπου, ζητώντας από το επόμενο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να θέσει σε προτεραιότητα το δημόσιο χαρακτήρα και την καθολική πρόσβαση των πολιτών στις υπηρεσίες ύδρευσης, εκπαίδευσης και υγείας.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα νερού ο Κρίτων Αρσένης έκανε τις ακόλουθες δηλώσεις:

«Είναι προφανές ότι οι πολυεθνικές έχουν βάλει στο στόχαστρο το νερό. Πριν από λίγα χρόνια στην Βολιβία,  παρά το γεγονός ότι  οι κάτοικοι της συγκαταλέγονται στους φτωχότερους του κόσμου, προσπάθησαν να φορολογήσουν ακόμα και το βρόχινο νερό στις στέρνες. Στην Ελλάδα αρχίζουν  από την αγορά των εταιρειών ύδρευσης της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας και θα ακολουθήσουν όλες οι δημοτικές εταιρείες ύδρευσης και αποχέτευσης. Για να μη γιορτάζουν στο εξής μόνο οι πολυεθνικές την παγκόσμια ημέρα νερού πρέπει να λάβουμε όλοι ξεκάθαρη θέση.

Θα βοηθήσω με όλες μου τις δυνάμεις για τη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος της 18ης Μαΐου στη Θεσσαλονίκη και καλώ όλους τους πολίτες να συμμετάσχουν σε αυτό και με την ψήφο τους να αποφασίσουν σε ποιον ανήκει το νερό!»

Ξεκινούν οι κατασχέσεις σπιτιών ανέργων για οφειλές στις εταιρείες ύδρευσης ενόψει της ιδιωτικοποίησης

Γραφείο Κρίτωνα Αρσένη

Ευρωβουλευτή

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

 

Βρυξέλλες, 31 Μαΐου 2013

Ξεκινούν οι κατασχέσεις σπιτιών ανέργων για οφειλές στις εταιρείες ύδρευσης ενόψει της ιδιωτικοποίησης

Κατεπείγουσα ερώτηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή

Κατεπείγουσα ερώτηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή κατέθεσε ο ευρωβουλευτής, Κρίτων Αρσένης, καταγγέλλοντας το θέμα της διακοπής παροχής νερού σε ανέργους που αδυνατούν να πληρώσουν εξαιτίας της οικονομικής τους κατάστασης τους λογαριασμούς του νερού. Αφορμή αποτέλεσε η κίνηση διαδικασίας κατάσχεσης του σπιτιού μακροχρόνια ανέργου για οφειλές ύψους 831 ευρώ προς την ΕΥΔΑΠ και οι καταγγελίες εργατικών συνδικάτων του Πειραιά σύμφωνα με τις οποίες το τελευταίο διάστημα έχουν καταγγελθεί πολλά περιστατικά διακοπής υδροδότησης σε μακροχρόνια ανέργους που αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους.

 

Με αφορμή την κατάθεση της ερώτησης ο Κρίτων Αρσένης έκανε την ακόλουθη δήλωση:

 

«Την ίδια στιγμή που κόβουν την παροχή νερού σε μακροχρόνια ανέργους που αδυνατούν να το πληρώσουν ή τους κατάσχουν το σπίτι τους λόγω μικρών οφειλών προς τις δημόσιες εταιρείες ύδρευσης, η κυβέρνηση πουλά το νερό της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Το ΤΑΙΠΕΔ αιφνιδιαστικά χθες αργά το απόγευμα ανακοίνωσε τους δύο υποψήφιους που προκρίθηκαν στην τελική φάση πώλησης της ΕΥΑΘ αποκλείοντας την Κίνηση πολιτών 136 που είχε προτείνει την κοινωνικοποίηση του νερού της Θεσσαλονίκης μέσω συνεταιρισμών σε επίπεδο γειτονιάς.

 

Το περιστατικό που ήρθε στη δημοσιότητα για κατάσχεση σπιτιού μακροχρόνια ανέργου για οφειλή 831 ευρώ είναι απλά «σκηνή από το μέλλον». Παρόμοια περιστατικά θα πολλαπλασιαστούν και θα γίνουν ο κανόνας αν το vερό περάσει στα χέρια των πολυεθνικών.

 

Έχει αποδειχθεί ότι η ιδιωτικοποίηση αυξάνει δραματικά το κόστος για τους πολίτες, αποκλείει τα φτωχά νοικοκυριά από την πρόσβαση στο νερό και αυξάνει τους κινδύνους για τη δημόσια υγεία. Η ιδιωτικοποίηση του νερού στη Βρετανία από τη Θάτσερ αύξησε το κόστος κατά 50% τα πρώτα 4 χρόνια, τριπλασίασε τις διακοπές παροχής σε νοικοκυριά που αδυνατούσαν να πληρώσουν, οδήγησε σε περισσότερα κρούσματα δυσεντερίας και σε αλλεπάλληλες παραβιάσεις της περιβαλλοντικής νομοθεσίας.

 

Την ίδια στιγμή που η Γαλλία επανακρατικοποιεί το νερό του Παρισιού, η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού έχει συγκεντρώσει πάνω από 1,5 εκατομμύριο υπογραφές καλώντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή βάσει της συνθήκης της Λισαβόνας να αναλάβει νομοθετική πρωτοβουλία και οι καταστρεπτικές συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του νερού γίνονται αντικείμενο δημόσιων αντιπαραθέσεων στην Ελλάδα, η κυβέρνηση επισπεύδει αιφνιδιαστικά τις διαδικασίες ιδιωτικοποίησης του νερού της Θεσσαλονίκης προκειμένου να τις ολοκληρώσει μέσα στο Καλοκαίρι.»

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της ερώτησης.

 

 Στην Ελλάδα το τελευταίο διάστημα έχουν καταγγελθεί πολλά περιστατικά διακοπής υδροδότησης σε μακροχρόνια ανέργους που αδυνατούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς τους σύμφωνα με ανακοινώσεις εργατικών συνδικάτων του Πειραιά.

Επιπλέον, σύμφωνα με δημοσιεύματα η εταιρεία ύδρευσης της Αθήνας πρόσφατα κίνησε διαδικασίες κατάσχεσης του σπιτιού άνεργου μεταλλεργάτη για οφειλή 831 ευρώ. Παρά τα αυξανόμενα περιστατικά διακοπής της υδροδότησης για οφειλές πολιτών που αδυνατούν να πληρώσουν, η ελληνική κυβέρνηση προωθεί σθεναρά τις διαδικασίες ιδιωτικοποίησης του νερού.

Στο σημείο 15 της οδηγίας πλαίσιο για τα ύδατα (2000/60/EK) ορίζεται ότι «η ύδρευση συνιστά υπηρεσία κοινής ωφέλειας». Σύμφωνα με την Ανακοίνωση της Επιτροπής (EE C 281 της 26.9.1996) για τις υπηρεσίες κοινής ωφέλειας επιβάλλονται ειδικές υποχρεώσεις παροχής στους πολίτες και ειδικότερα όλοι οι πολίτες πρέπει να έχουν πρόσβαση στις υπηρεσίες αυτές. H πρόσβαση όλων των πολιτών σε καθαρό νερό ορίζεται επίσης ως υποχρέωση για τις εταιρείες παροχής νερού από το σημείο 37 της πρόσφατης έκθεσης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 6ης Ιουνίου 2012 σχετικά με την εφαρμογή της ευρωπαϊκής οδηγίας για το νερό. Επιπλέον, η ίδια έκθεση αναγνωρίζει ότι το νερό αποτελεί́ κοινό πόρο της ανθρωπότητας και δημόσιο αγαθό και ότι η πρόσβαση σε αυτό πρέπει να συνιστά θεμελιώδες και καθολικό δικαίωμα.

 

Λαμβάνοντας υπόψη τα ανωτέρω, ερωτάται η Επιτροπή:

 

Είναι σύμφωνη με το άρθρο 9 της οδηγίας πλαίσιο για τα ύδατα (2000/60/ΕΚ), στο οποίο υπάρχει ειδική αναφορά για τα κοινωνικά αποτελέσματα των λογαριασμών νερού, η διακοπή της πρόσβασης σε υπηρεσίες νερού σε άνεργους πολίτες που λόγω της δυσχερούς οικονομικής τους κατάστασης δεν μπoρούν να πληρώσουν τους λογαριασμούς του νερού;

 

Επικοινωνία: kriton.arsenis@europarl.europa.eu,

Γραφείο Βρυξελλών: 003222847873, Γραφείο Αθήνας: 210 3248779

Όταν το νερό πωλείται, της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

  Οι ιδιωτικοποιήσεις των κρατικών εταιρειών ύδρευσης ανά τον κόσμο έχουν σχεδόν πάντα ένα κοινό παρανομαστή: γίνονται υπό την πίεση των διεθνών δανειστών σε χώρες με μεγάλο δημόσιο χρέος ή υπό την πίεση πολυεθνικών και πολιτικών σε χώρες με εύρωστη οικονομία.

Το κυρίαρχο επιχείρημα είναι πως το κράτος καθυστερεί πολύ να προσφέρει τις απαραίτητες υπηρεσίες οι οποίες κρίνονται αναποτελεσματικές, στην ουσία όμως οι χώρες που εφάρμοσαν το δόγμα αυτό οδηγήθηκαν στη δημιουργία ενός πανίσχυρου ιδιωτικού μονοπωλίου όπου εξαγορές και συγχωνεύσεις κατέλυσαν κάθε έννοια ανταγωνισμού και κάθε ελπίδα για μειωμένα τιμολόγια.

Από τις αρχές του 1980 μέχρι το 2000, υπήρξε μια τεράστια πίεση από τους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς και τις πολυεθνικές εταιρείες να ιδιωτικοποιηθούν οι κρατικές εταιρείες ύδρευσης. Το αποτέλεσμα ήταν οι 5 μεγάλες πολυεθνικές Veolia, Suez, Agbar, RWE και Saur να κατέχουν το 2001 το 71% της παγκόσμιας αγοράς νερού. Οι αντιδράσεις όμως των πολιτών, οδήγησε σε επανακρατικοποίηση των δικτύων. Σήμερα οι μεγάλες πολυεθνικές κατέχουν μόνο το 34% της αγοράς ενώ το 90% των 400 μεγαλύτερων πόλεων στον πλανήτη εξακολουθεί να έχει δημόσιο δίκτυο ύδρευσης. Το 2011 μόνο το 12% της ύδρευσης σε παγκόσμια κλίμακα ανήκε σε ιδιωτικά χέρια. Η ιδιωτικοποίηση έχει πλέον πάρει τη μορφή επενδύσεων σε υψηλή τεχνολογία και την αγορά των δικαιωμάτων του νερού.

Τι έχει συμβεί όμως στις χώρες που το δίκτυο αποκρατικοποιήθηκε;