του Μπάμπη Μπιλίνη
Μετά από δυο χρόνια «Καλλικράτη» ήθελα να ξέρω αυτοί οι Δήμαρχοι τι θα πουν στους απολογισμούς τους.
Δεμένοι στο άρμα της κεντρικής εξουσίας, αγωνίζονται να διαχειριστούν το «κομμάτι» τους και την επανεκλογή τους.
Ούτε μια σκέψη ουσίας από τις
περισσότερες δημοτικές πλειοψηφίες για το ρόλο που πρέπει να παίξει
αυτός ο λαϊκός – υποτίθεται- θεσμός αυτή την περίοδο κρίσης που περνάει
η κοινωνία.
Στο ιστορικό κέντρο της πρωτεύουσας κάτω
από τις εγκαταλελειμμένες μαρκίζες των κλειστών πλέον μαγαζιών κάθε
βράδυ οι όλο και περισσότεροι άστεγοι στρώνουν την εξαθλίωσή τους για να
κοιμηθούν και ο Δήμαρχος επιχαίρει, επειδή την Πρωτοχρονιά τους μοίρασε
σούπα – και καλά έκανε- και μετά πήγε στην παρακεί πλατεία να γεμίσει
βεγγαλικά τον ουρανό μες στην καλή χαρά.
Στους άλλους Δήμους γύρω από την
πρωτεύουσα με παγοδρόμια στις κεντρικές πλατείες και χαρούμενη μουσική
στους κεντρικούς δρόμους να προσπαθούν με το ζόρι να επιβάλουν την χαρά.
Και λίγα μέτρα πιο πέρα από την «λαμπρή» ατμόσφαιρα, που την κάνει
ακόμα πιο επιβλητική η αιθαλομίχλη από την καύση ξύλων για ζεστασιά, – η
τοπική αυτοδιοίκηση, η πρώτη που έπρεπε να αντιδράσει, παρακολουθεί
αμήχανη την καταστροφή του περιβάλλοντος- στα πλαϊνά σκαλιά της
εκκλησίας να κοιμούνται άστεγοι, που ο Δήμος – και πολύ καλά έκανε-
για λίγες μέρες μέσα στις γιορτές βόλεψε σε κάποιο τοπικό ξενοδοχείο.
