Μακριά από τον τόπο σου είναι ίσως εύκολο να ξεχαστείς! Εμείς οι λίγο ως πολύ «βολεμένοι» Έλληνες του εξωτερικού έχουμε τις δουλειές μας, τον κύκλο μας, σπουδές, μέλλον, προοπτική. Ειδικά το Λονδίνο είναι τέλειο! Έχει τα πάντα. Shopping, fashion, κουλτούρα, τέχνη. Όπως και να το κάνουμε είναι ίσως H Mητρόπολη ανάμεσα σε μητροπόλεις.
Είναι ίσως όμως πιο δύσκολο να ξεχάσεις, τουλάχιστον για μερικούς από εμάς! Οι δικοί σου πίσω υποφέρουν και ξέρεις ότι κρύβονται για να μη σε πικράνουν, οι φίλοι σε ζηλεύουν... «τι ανάγκη έχεις εσύ; Άσε, καλά είσαι εκεί, μη γυρνάς. Τι να κάνεις, εδώ; Εδώ δεν έχει τίποτα!».
Αχ, κι όμως έχει. Έχει εσένα, φίλε που μου λες να μην έρθω, έχει τη μάνα μου και τον πατέρα μου, έχει αναμνήσεις από τα θερινά σινεμά, τα ουζάκια στην Καισαριανή, έχει βραδιές που μπορώ να κυκλοφορώ με το φανελάκι και να τρώω καρπούζι στο μπαλκόνι. Έχει μαγικές παράλιες πιο σμαραγδί από σμαράγδια και έναν ήλιο πιο χρυσό από χρυσάφι και όλα αυτά άπλετα και τσάμπα για όλους. Αχ, με έπιασε πάλι η νοσταλγία.
Κάτι άλλαξε εκείνο το Σάββατο στα τέλη Ιανουαρίου στο Λονδίνο, λίγο πριν την υπογραφή του μνημονίου Β.
Ήρθαμε κοντά, λίγο κατά τύχη, έξω από την πρεσβεία στο Holland Park. Μέχρι τότε, δεν ξέραμε ο ένας τον άλλο, ούτε ο ένας για τον άλλο. Μια αναμπουμπούλα και ένας πανικός για το επικείμενο μνημόνιο Β που ερχόταν, συγκεχυμένες σκέψεις, γνώμες και απόψεις και μια μεγάλη απορία για το τι θα σήμαινε για το αύριο. Τα μίντια έλεγαν ότι ήταν η σωτηρία μας, τα μπλογκ η καταδίκη μας, και εμείς έξω από την πρεσβεία δεν ξέραμε καλά-καλά τι να πούμε ο ένας στον άλλο.
Διάφορες ομάδες Άγγλων, Ιταλών, Πορτογάλων, Ισπανών ήταν μαζεμένοι να μας προϋπαντήσουν να μας υποστηρίξουν. Έβλεπες στα μάτια τους μια προσμονή για τη δική μας νίκη ενάντια στο μνημόνιο. Αν νικούσαμε, θα είχαμε γλιτώσει και εκείνους!
“We are All Greeks”, μας έλεγαν. “We are;” Μας πήρε λίγο να το καταλάβουμε ότι το να είσαι Έλληνας δεν έχει σχέση τόσο με το γεωγραφικό τόπο, μα με το δικαίωμα να έχεις μια πατρίδα που σου ανήκει και της ανήκεις, και το πόσο η ανάγκη αυτή είναι παγκόσμια. Είναι τόσο συνυφασμένη με το ποιος είσαι τελικά, με το τι θες και που πας και τι ονειρεύεσαι ως Ιθάκη. Και όσο διαφορετικές και να ‘ναι οι Ιθάκες μας, το βασικό είναι ότι όλοι χρειαζόμαστε μια.
Έτσι όλοι εμείς οι «Έλληνες» από όλες τις χώρες αρχίσαμε να δημιουργούμε μια κοινή συνείδηση γύρω από την παγκόσμια ιδέα της πατρίδας, μια ανάγκη να επανακτήσουμε την ιδιοκτησία της που περνά σιγά-σιγά (ή στην περίπτωση της Ελλάδας γρήγορα-γρήγορα) σε ιδιωτικά χέρια.
Το μνημόνιο βέβαια για την Ελλάδα υπογράφτηκε στις 12 Φεβρουαρίου, εκχωρώντας αμετάκλητα και άνευ όρων, βάσει του άρθρου 15 παράγραφος 4 της δανειακής ως παρακαταθήκη στα χρέη ό,τι αποτελεί γεωγραφικά μια πατρίδα: έδαφος, υπέδαφος, λαός.
«Εσείς φταίτε», μας είπαν. Εγώ; Τι έκανα εγώ; Εγώ πήγαινα από το πρωί ως το βράδυ στο σχολείο, σπούδασα τα κέρατά μου, έχω δουλειά στο εξωτερικό γιατί όταν ήμουν στην Ελλάδα θέλανε να με πληρώνουν ένα τίποτα και να μου πιάνουν και τον... .
Ε, τότε όχι εσύ, αλλά ο άλλος που έμεινε πίσω! Ο άλλος που έμεινε πίσω είναι ο αδελφός μου
