Του Πρόδρομου Σεϊτανίδη
Έχουν περάσει ημερολογιακά δεκαετίες και
ιδεολογικά αιώνες από την εποχή που το ΚΚΕ προσπαθούσε να βάλει
τρικλοποδιά στο κίνημα για τα δικαιώματα των φαντάρων με το επιχείρημα
«πρέπει να πηγαίνουμε στο στρατό για να μάθουμε τον χειρισμό των όπλων,
με τα οποία θα κάνουμε την επανάσταση». Ο στρατός έγινε πιο σύνθετος, τα
όπλα πιο περίπλοκα και το ΚΚΕ αναγκάστηκε να παραδεχθεί πως οι
δεινόσαυροι είναι νεκροί αν και «όχι με ευθύνη της Κεντρικής Επιτροπής».
Αλλά η θητεία συνεχίζει να υπάρχει. Χρειάζεται, όμως; Μην ανησυχείτε,
δεν πρόκειται να πιάσω τα γνωστά επιχειρήματα της Αριστεράς για
ιδεολογικό ρόλο του στρατού κλπ κλπ. Αυτά υπάρχουν και αλλού στο
διαδίκτυο, διατυπωμένα καλύτερα. Θα προσπαθήσω να υπηρετήσω το ερώτημά
μου με τη χρήση της κοινής λογικής.
Είναι κοινό μυστικό ότι πάρα πολλά
στρατόπεδα συνεχίζουν να λειτουργούν μόνο και μόνο για να στηρίζουν τις
τοπικές κοινωνίες με τα έξοδα των φαντάρων και τα ενοίκια των στελεχών.
Τις προάλλες, χαράς ευαγγέλια έκαναν οι καταστηματάρχες της Θήβας που
βγήκαν στην πόλη τους εξοδούχοι οι φαντάροι από το τοπικό Κέντρο
Εκπαίδευσης του Πυροβολικού. Δεν παρέλειψαν, μάλιστα, να εκφράσουν την
ευγνωμοσύνη τους με επίσκεψη των εκπροσώπων τους στον εμφανώς αμήχανο
διοικητή του στρατοπέδου, μια αμηχανία που καταγράφηκε και φωτογραφικά
στο σχετικό δημοσίευμα του τοπικού Τύπου.
