«Λαμόγια» ... στο χακί - Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας

Καισαριανή

«Λαμόγια» ... στο χακί - Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας

Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!

Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και... η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»...

Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με ... επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»... Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973...

Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.

Εν αρχή μια παρατήρηση: Οι ισχυρισμοί περί «λιτού» βίου των δικτατόρων και περί «αδιάφθορης» χούντας βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην εικόνα παρακμής που εξέπεμπαν αυτοί οι άνθρωποι έπειτα από την αποκαθήλωσή τους. Δεν είναι αυτό επιτομή των εννοιών «αφέλεια» ή «υποκρισία» - κατά περίπτωση;

Παρατήρηση δεύτερη: Όντως, «τα λαμόγια χρειάζονται έναν Παπαδόπουλο»- τουλάχιστον τα εκκολαπτόμενα. Χρειάζονται, για να πάρουν ... μαθήματα ταχύτητας, τόσο στη λήψη αποφάσεων, όσο και στη σύναψη καλών «κοινωνικών σχέσεων»...

Προτού καλά- καλά προλάβουν να ... ζεστάνουν τις καρέκλες των πολιτικών αξιωμάτων που κατέλαβαν, οι

Τα ξεχασμένα σκάνδαλα της «Εθνοσωτηρίου» - Εφτά χρόνια αρπαχτή

Αρθρογράφος: 

Ιός



Ο Τύπος δεν ασχολούνταν με σκάνδαλα, ούτε σκανδαλιζόταν από τις σχέσεις των κρατούντων με τους μεγιστάνες του πλούτου. Είχε έρθει άλλωστε το πλήρωμα του χρόνου για να εκπληρωθεί το Τάμα του Έθνους.

Στους έντονα αντικοινοβουλευτικούς καιρούς μας, ένα δόλιο φάντασμα πλανιέται στον αέρα: ο ισχυρισμός περί «τιμιότητας» των δικτατόρων που κατέλαβαν πραξικοπηματικά την εξουσία το 1967 για να την επιστρέψουν πριν από 36 χρόνια, σαν βρεγμένες γάτες, «στους πολιτικούς».

Πρόκειται βέβαια για μύθο, θεμελιωμένο στη μίζερη εικόνα των επιζώντων «πρωταιτίων» – αφού πρώτα έχασαν την εξουσία, στερήθηκαν όσα είχαν παράνομα καρπωθεί και υπέστησαν τις οικονομικές συνέπειες της κοινωνικής απομόνωσής τους. Ακόμη κι αυτή η εικόνα δεν αφορά, ωστόσο, παρά ελάχιστους

Προσοχή στο κενό μεταξύ ακροδεξιού και μπούφου

Πανδωρικώς

Του Κώστα Βαξεβάνη
Αν πιστέψουμε τις διαρροές από το Μαξίμου, ο Αντώνης Σαμαράς είναι έξαλλος με την κίνηση του Μανώλη Κεφαλογιάννη, να μην ψηφίσει υπέρ της άρσης ασυλίας του Κασιδιάρη. Ο Γραμματέας της ΝΔ, δεν ψήφισε να αρθεί η ασυλία του Κασιδιάρη ο οποίος χτύπησε μια γυναίκα, την Λιάνα Κανέλη, μπροστά στις κάμερες. Δηλαδή ούτε το ηθικό σύστημα του Κεφαλογιάννη, ούτε το πολιτικό του, ούτε και αυτές οι κρητικές παραδόσεις, στάθηκαν ικανές να τον αποτρέψουν απ’ το να ψηφίσει να μην δικαστεί ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής. Να μην αποδοθεί δηλαδή Δικαιοσύνη.
Προσωπικά δεν πιστεύω αυτές τις διαρροές οι οποίες προσπαθούν να εμφανίσουν τον πρωθυπουργό να πληγώνεται, να μην ανέχεται, να είναι σχεδόν θύμα σε αυτό το άστοχο παιχνίδι που έπαιξαν τα στελέχη του. Για να το πω διαφορετικά, έχει λίγη σημασία αν ο κ. Σαμαράς προσπαθεί να πιστέψουμε, επειδή ίσως πιστεύει και ο ίδιος, πως έχει στο κόμμα του μπούφους. Και για να προλάβω μηνύσεις εύθικτων που καταπίνουν πολιτικές καμήλους διαφθοράς αλλά διυλίζουν λέξεις, μπούφος είναι ένα πουλί το οποίο συνηθίζει να ανοίγει το στόμα του, περιμένοντας να πέσει σε αυτό η τροφή του. Λίγη σημασία έχει δηλαδή αν στα πλαίσια της αυτοδικαιολόγησής του ο πρωθυπουργός εμφανίζει τα στελέχη του ως ανθρώπους που αρέσκονται στο να ανοίγουν το στόμα τους περιμένοντας έτοιμη τροφή, κάνοντας συνεχώς λάθη.
Προφανώς και υπάρχουν μπούφοι στη ΝΔ όπως και σε όλο το πολιτικό σύστημα, που αναμασούν τα αποφάγια από το μεγάλο γλέντι της διαφθοράς ή που δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει να τρώει η Ελλάδα από τα σκουπίδια. Όσα όμως συμβαίνουν το τελευταίο διάστημα, αυτό το ερωτικό ειδύλλιο που αναπτύσσεται με την ακροδεξιά, δεν είναι θέμα κάποιων μπούφων ή ανελαστικών πολιτικά. Τα έχει ορίσει και προσυπογράψει ο ίδιος ο πρωθυπουργός.
Οι…ψήφοι του Καράμπελα και του Κεφαλογιάννη, δεν δόθηκαν δώρο στην Χρυσή Αυγή από παρανόηση ή φιλεσπλαχνία αλλά από πολιτική πεποίθηση και συγγένεια. Στις τάξεις της ΝΔ, υπήρχε πάντα ακροδεξιό μπλοκ, όπως και προσωπικότητες που έπαιζαν το ρόλο του Άδωνη. Η διαφορά όμως του Σαμαρά με τους προηγούμενους αρχηγούς της ΝΔ, είναι πως όλοι οι προηγούμενοι δεν επέτρεπαν σε αυτό το χώρο ούτε να κυριαρχήσει, ούτε να εμφανίζεται ως επίσημη πολιτική του κόμματος. Αντιθέτως ο Αντώνης Σαμαράς δίνει στην εσωκομματική ακροδεξιά ρόλο μαχητικής ιδεολογίας και στην ακροδεξιά εκτός κόμματος, συμπάθεια συγγενούς.
Στην ΝΔ του 2013 και της Ευρωπαϊκής Προοπτικής, όπως την διαφημίζει ο αρχηγός της, ο Μάκης Βορίδης υπήρξε υπουργός. Ο Μάκης Βορίδης, ούτε έχει απαρνηθεί τις ακροδεξιές του απόψεις, ούτε τις έχει κρίνει. Οι φωτογραφίες του με το τσεκούρι που σώζονται ελέω διαδικτύου ,είναι το λιγότερο. Ο Βορίδης υπήρξε χρησμένος από τον Παπαδόπουλο αρχηγός της νεολαίας του και υποψήφιος του χουντοκόμματος μαζί με τον Μιχαλολιάκο.
Ο Γενικός Γραμματέας του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, Αθανάσιος Ανδρεουλάκος, έχουμε αποκαλύψει πως ήταν στρατοδίκης της Χούντας ο οποίος μάλιστα είχε δικάσει τον ίδιο τον θείο του Σαμαρά για την αντιστασιακή του δράση.
Ο Ηλίας Φιλιππακόπουλος, διευθυντής του Γραμματέα του κόμματος, Μανώλη Κεφαλογιάννη, υπήρξε όπως επίσης αποκαλύψαμε, συνεργάτης της Χούντας στα Πανεπιστήμια, λάτρης και υμνητής του Παπαδόπουλου ο οποίος έχει καταγγελθεί από τους ίδιους τους Νεοδημοκράτες. Επί δύο δεκαετίες είναι συνεργάτης του Κεφαλογιάννη και πληρώνεται από τη Βουλή την οποία κατήργησε. Ο ίδιος ο Σαμαράς τον διόρισε διευθυντή. Παρά τις αποκαλύψεις, δεν έκανε καμιά κίνηση αποκατάστασης του «λάθους» του. Αντιθέτως ο προϊστάμενος του Κεφαλογιάννη, λίγες μέρες μετά, ψήφισε υπέρ του Κασιδιάρη της Χρυσής Αυγής.
Ο Ιωάννης Κωτούλας, σύμβουλος του Αναπληρωτή Υπουργού Εσωτερικών Χαρ. Αθανασίου, αποδείχθηκε ένας «αναθεωρητής του ναζισμού» τον οποίο κατήγγειλαν μάλιστα οι Εβραίοι της Ελλάδας. Όταν οι αποκαλύψεις για το «συγγραφικό» του έργο ήταν στο έπακρο, ο ίδιος ο Γ. Μουρούτης διευθυντής Επικοινωνίας του πρωθυπουργού, υποστήριζε το «επιστημονικό» έργο του Κωτούλα στο διαδίκτυο, ως αποτέλεσμα βαρβάτης βιβλιογραφίας.
Θα μπορούσα να προσθέσω διάφορα στοιχεία των απόψεων και της πολιτικής του ίδιου του Σαμαρά, ο οποίος εμφανίζει κατά καιρούς να διαθέτει πιστοποίηση ISO Παναγίας και να είναι πρωθυπουργός των ελλήνων με πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, αλλά δεν είναι του παρόντος.
Μετά το 1989, οι ηγέτες του Δεξιού χώρου, άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο, άλλος με ειλικρίνεια και άλλος με λιγότερη, προσπάθησαν να εμφανίσουν τη ΝΔ ως κόμμα της Ευρωπαϊκής Δεξιάς. Ο Σαμαράς συστηματικά επιχειρεί να την ρίξει στο κενό μεταξύ μπούφων και ακροδεξιών.

Χούντα έχουμε όταν…

Posted by aplhrotoiergazomenoi 

Χούντα έχουμε όταν:

Οι μπάτσοι σε μια διαδήλωση είναι περισσότεροι από τους διαδηλωτές (το ‘χουμε)

Οι μπάτσοι σε ένα πεζοδρόμιο είναι περισσότεροι από τους πεζούς (το ΄χουμε)

Μια οικονομική ελίτ κρύβεται πίσω από δήθεν πολιτικά παιχνίδια και καταφέρνει να πολλαπλασιάζει τα πλούτη της (το ΄χουμε)

Καταστρατηγείται κάθε έννοια δικαιοσύνης και το Σύνταγμα καταπατείται (το ΄χουμε)

Το παρακράτος οργιάζει (το ΄χουμε)

Γίνονται δεκάδες συλλήψεις και εκατοντάδες προληπτικές προσαγωγές συνήθως χωρίς να υπάρχει λόγος (το ‘χουμε)

Σε κάποιο κτίριο στο κέντρο της Αθήνας γίνονται βασανιστήρια (το ‘χουμε)

Οι φασίστες δρουν για το καλό της πατρίδας (το ΄χουμε)

Κινδυνεύουμε να χάσουμε τα σπίτια και τις μανάδες μας από τους Κουμμουνισταί (το ΄χουμε)

Η ενημέρωση είναι αυστηρά ελεγχόμενη (το ‘χουμε)

Η λογοκρισία εμφανίζεται με πολλές μορφές, στην ενημέρωση, τις τέχνες και τη σάτιρα (το ‘χουμε)

Οι παπάδες γίνονται ξαφνικά μέρος της καθημερινότητάς μας. (το ‘χουμε)

Επικρατεί μια γενικευμένη κιτς αισθητική (το ‘χουμε)

Το ποδόσφαιρο γίνεται αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας μας (το ‘χουμε)

Στην εξουσία βρίσκονται συνήθως άνθρωποι κάτω του μετρίου ( το ‘χουμε)

Ο λαός φοβάται να εκδηλωθεί, φοβάται να διεκδικήσει, φοβάται να διαδηλώσει (το ΄χουμε)

Δικαστήρια, Εκκλησία, Στρατός, Αστυνομία και Κυβέρνηση, λειτουργούν ενιαία και πάντα αντιμετωπίζουν τον λαό ως εχθρό. (το ‘χουμε)

Αναδημοσίευση από: 2310net

«Λαμόγια» ... στο χακί: Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας

Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!
Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και... η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χρηστής διοίκησης»...
Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με ... επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»... Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση

«Λαμόγια» … στο χακί – Τα απίστευτα σκάνδαλα της χούντας

του Διονύση Ελευθεράτου

Μια εξωφρενική «μόδα» των τελευταίων ετών τείνει να περιβάλλει με ιδιότυπο φωτοστέφανο τους πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967!

Απόρροια του αναπόφευκτου θυμού, αναμεμειγμένου όμως με άγνοια ή και σκοπιμότητα, η πολιτική (;) αυτή «μόδα» παράγει τη θεωρία ότι κατά την επταετή δικτατορία τέθηκε σε γύψο και… η διαφθορά. Ότι η χούντα φρουρούσε, σαν κέρβερος, το δημόσιο χρήμα και τις αρχές της «χριστής διοίκησης»…

Οι ίδιοι οι συνταγματάρχες δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι στον 21ο αιώνα έμελλε να μνημονεύονται με … επαίνους. «Εκείνοι τουλάχιστον δεν έκλεψαν», «δεν έκαναν περιουσίες», «ε, ρε Παπαδόπουλο που χρειάζονται τα σημερινά λαμόγια»... Από το 2010 κι εντεύθεν οι έπαινοι επεκτάθηκαν και στα της οικονομίας: «Επί χούντας ο κόσμος έτρωγε ψωμάκι», «αν δεν μιλούσες ζούσες καλά», «τότε δεν υπήρχε οικονομική κρίση στην Ελλάδα, όπως σήμερα». Λες και γνώρισε η μεταπολεμική Ευρώπη γενική κρίση ανάλογη της σημερινής, μέχρι το 1973…

Θα ασχοληθούμε με τον πρώτο μύθο, αυτόν που σχετίζεται με τη διαφθορά. Για το δεύτερο επιφυλασσόμαστε – όλο και κάποια επέτειος θα μας δώσει αφορμή.

Εν αρχή μια παρατήρηση: Οι ισχυρισμοί περί «λιτού» βίου των δικτατόρων και περί «αδιάφθορης» χούντας βασίζονται αποκλειστικά και μόνο στην εικόνα παρακμής που εξέπεμπαν αυτοί οι άνθρωποι έπειτα από την αποκαθήλωσή τους. Δεν είναι αυτό επιτομή των εννοιών «αφέλεια» ή «υποκρισία» – κατά περίπτωση;

Παρατήρηση δεύτερη: Όντως, «τα λαμόγια χρειάζονται έναν Παπαδόπουλο»- τουλάχιστον τα εκκολαπτόμενα. Χρειάζονται, για να πάρουν … μαθήματα ταχύτητας, τόσο στη λήψη αποφάσεων, όσο και στη σύναψη καλών«κοινωνικών σχέσεων»...

Προτού καλά- καλά προλάβουν να … ζεστάνουν τις καρέκλες των πολιτικών αξιωμάτων που κατέλαβαν, οι συνταγματάρχες νομοθέτησαν την αύξηση των αποδοχών τους. Σχεδόν διπλασίασαν τον πρωθυπουργικό μισθό: Από τις 23.600 τον ανέβασαν στις 45.000 δρχ, προς μεγάλη χαρά του πρώτου