Όλες οι Ελληνικές κυβερνήσεις

Πηγή: el.wikipedia.org

Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος
Πρόεδρος του Εκτελεστικού/Πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος	Διάρκεια	Κυβέρνηση
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	13 Ιανουαρίου1822 – 10 Μαΐου 1823
Αθανάσιος Κανακάρης	1822	Αναπληρωτής του προηγούμενου
Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης	1823
Γεώργιος Κουντουριώτης	1823 – 1826
Ανδρέας Ζαΐμης	1826 – 1827	Πρόεδρος της Διοικητικής Επιτροπής της Ελλάδος
Ελληνική Πολιτεία (Κράτος κατ΄ εντολή)
Ιωάννης Καποδίστριας	1827 – 9 Οκτωβρίου 1831	Κατέχοντας το αξίωμα του Κυβερνήτη ήταν ταυτόχρονα αρχηγός του κράτους και πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου
Αυγουστίνος Καποδίστριας	9 Οκτωβρίου1831 – 6 Φεβρουαρίου1833	Tριμελής επιτροπή. Ανέλαβαν την προσωρινή διοίκηση στην θέση του Κυβερνήτη, μεταξύ της δολοφονίας του Καποδίστρια και της έλευσης του Όθωνα.
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Ιωάννης Κωλέττης
Βασίλειον της Ελλάδος. Απόλυτη μοναρχία. Επίσημο ανεξάρτητο κράτος
Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου	Διάρκεια	Κυβέρνηση
Σπυρίδων Τρικούπης	25 Ιανουαρίου1833 – 3 Απριλίου1833	Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Τρικούπη 1833
Σπυρίδων Τρικούπης	3 Απριλίου 1833 – 12 Οκτωβρίου1833	Κυβέρνηση Σπ. Τρικούπη (3 Απριλίου 1833)
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	12 Οκτωβρίου1833 – 31 Μαΐου1834	Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Τρικούπη 1833
Ιωάννης Κωλέττης	12 Ιουνίου 1834 – 20 Μαΐου 1835	Κυβέρνηση Ιωάννη Κωλέττη 1834 - Γαλλικό Κόμμα
Αρχιγραμματέας της Επικράτειας	Διάρκεια	Κυβέρνηση
Κόμης Ιωσήφ Λουδοβίκος Άρμανσμπεργκ	20 Μαΐου 1835 – 2 Φεβρουαρίου1837	Κυβέρνηση Ιωσήφ Λουδοβίκου Αρμανσπμπεργκ 1835
Ιγνάτιος φον Ρούτχαρτ	2 Φεβρουαρίου1837 – 8 Δεκεμβρίου 1837	Κυβέρνηση Ιγνάτιου φον Ρούντχαρντ 1837
Βασιλεύς Όθων	8 Δεκεμβρίου1837 – 10 Φεβρουαρίου1841	Κυβέρνηση Όθωνος 1837
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	10 Φεβρουαρίου1841 – 10 Αυγούστου 1841	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 1841.
Βασιλεύς Όθων, Αντώνιος Κριεζής	10 Αυγούστου1841 – 3 Σεπτεμβρίου 1843	Κυβέρνηση Όθωνος 1841
Βασίλειον της Ελλάδος. Συνταγματική μοναρχία
Πρωθυπουργός	Πρωθυπουργία	Κυβέρνηση
Ανδρέας Μεταξάς	3 Σεπτεμβρίου1843 – 16 Φεβρουαρίου1844	Κυβέρνηση Ανδρέα Μεταξά 1843. Πρώτος Συνταγματικός πρωθυπουργός.
Κωνσταντίνος Κανάρης	16 Φεβρουαρίου1844 – 30 Μαρτίου 1844
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	30 Μαρτίου 1844  - 6 Αυγούστου 1844
Ιωάννης Κωλέττης	6 Αυγούστου1844 – 5 Σεπτεμβρίου 1847
Κίτσος Τζαβέλας	5 Σεπτεμβρίου1847 – 8 Μαρτίου1848
Γεώργιος Κουντουριώτης	8 Μαρτίου 1848 – 15 Οκτωβρίου1848
Κωνσταντίνος Κανάρης	15 Οκτωβρίου1848 – 12 Δεκεμβρίου 1849
Αντώνιος Κριεζής	12 Δεκεμβρίου1849 – 16 Μαΐου1854
Κωνσταντίνος Κανάρης	16 Μαΐου 1854 – 17 Ιουλίου 1854
Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος	17 Ιουλίου 1854 – 22 Σεπτεμβρίου 1855
Δημήτριος Βούλγαρης	22 Σεπτεμβρίου 1855 – 13 Νοεμβρίου 1857
Αθανάσιος Μιαούλης	13 Νοεμβρίου 1857 – 26 Μαΐου 1862
Ιωάννης (Γενναίος) Κολοκοτρώνης	26 Μαΐου 1862 – 11 Οκτωβρίου 1862
Δημήτριος Βούλγαρης	11 Οκτωβρίου1862 – 9 Φεβρουαρίου 1863	Προσωρινή Κυβέρνηση[1](Επαναστατική), Εθνοσυνέλευση
Αριστείδης Μωραϊτίνης	9 Φεβρουαρίου1863  – 13 Φεβρουαρίου 1863	Ανέλαβε η Εθνοσυνέλευση και την Εκτελεστική εξουσία[2] την οποία ασκούσε ο προεδρεύων αντιπρόεδρός της Μωραϊτίνης
Ζηνόβιος Βάλβης	13 Φεβρουαρίου1863 – 27 Μαρτίου 1863	Νέα «Προσωρινή Κυβέρνησις» υπό τον πρόεδρό της Βάλβη
Διομήδης Κυριακός	27 Μαρτίου 1863- 29 Απριλίου 1863
Μπενιζέλος Ρούφος	29 Απριλίου 1863 -25 Οκτωβρίου 1863	Το μεσοδιάστημα 19 έως 21 Ιουνίου την εκτελεστική εξουσία έχει πάλι η Εθνοσυνέλευση την οποία ασκούσε ο πρόεδρός της Διομήδης Κυριακός[3]
Δημήτριος Βούλγαρης	25 Οκτωβρίου1863 – 5 Μαρτίου 1864
Κωνσταντίνος Κανάρης	5 Μαρτίου 1864 – 16 Απριλίου 1864
Ζηνόβιος Βάλβης	16 Απριλίου 1864 -26 Ιουλίου 1864
Κωνσταντίνος Κανάρης	26 Ιουλίου 1864 – 9 Φεβρουαρίου 1865	Νέο Σύνταγμα: Μορφή του πολιτεύματος η Βασιλευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία[4]
Μπενιζέλος Ρούφος	9 Φεβρουαρίου1865 – 2 Μαρτίου 1865
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	2 Μαρτίου 1865  – 20 Οκτωβρίου 1865
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	20 Οκτωβρίου1865 – 3 Νοεμβρίου 1865
Δημήτριος Βούλγαρης	3 Νοεμβρίου 1865 -6 Νοεμβρίου 1865
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	6 Νοεμβρίου 1865 - 13 Νοεμβρίου 1865
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	13 Νοεμβρίου 1865 – 28 Νοεμβρίου 1865
Μπενιζέλος Ρούφος	28 Νοεμβρίου 1865 – 9 Ιουνίου 1866
Δημήτριος Βούλγαρης	9 Ιουνίου 1866  – 18 Δεκεμβρίου 1866
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	18 Δεκεμβρίου1866 – 20 Δεκεμβρίου 1867
Αριστείδης Μωραϊνίτης	20 Δεκεμβρίου1867  – 25 Ιανουαρίου 1868
Δημήτριος Βούλγαρης	25 Ιανουαρίου1868 – 25 Ιανουαρίου 1869
Θρασύβουλος Ζαΐμης	25 Ιανουαρίου1869 – 9 Ιουλίου 1870
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	9 Ιουλίου 1870 – 3 Δεκεμβρίου1870
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	3 Δεκεμβρίου1870 – 28 Οκτωβρίου 1871
Θρασύβουλος Ζαΐμης	28 Οκτωβρίου1871 – 25 Δεκεμβρίου 1871
Δημήτριος Βούλγαρης	25 Δεκεμβρίου1871  – 8 Ιουλίου 1872
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	8 Ιουλίου 1872 – 9 Φεβρουαρίου 1874
Δημήτριος Βούλγαρης	9 Φεβρουαρίου1874 – 27 Απριλίου 1875
Χαρίλαος Τρικούπης	27 Απριλίου 1875 - 15 Οκτωβρίου 1875	Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1875 καιΕλληνικές βουλευτικές εκλογές 1875. Καθιέρωση της Αρχής της Δεδηλωμένης[5]
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	15 Οκτωβρίου 1875  – 26 Νοεμβρίου 1876	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1875
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	26 Νοεμβρίου 1876 – 1 Δεκεμβρίου 1876	Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγιώργη 1876
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	1 Δεκεμβρίου 1876 – 26 Φεβρουαρίου 1877	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1876
Επαμεινώνδας Δεληγεώργης	26 Φεβρουαρίου 1877 – 19 Μαΐου1877	Κυβέρνηση Επαμεινώνδα Δεληγιώργη 1877
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	19 Μαΐου 1877 – 26 Μαΐου 1877	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1877
Κωνσταντίνος Κανάρης	26 Μαΐου 1877  – 2 Σεπτεμβρίου 1877	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κανάρη 1877. Οικουμενική κυβέρνηση μετά τον θάνατο του Κανάρη (14 Σεπτεμβρίου 1877, ν.η.). Προέδρευαν εναλλάξ οι υπουργοί.[6]
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	11 Ιανουαρίου1878 – 21 Οκτωβρίου 1878	Κυβέρνηση Αλέξανρου Κουμουνδούρου 1878
Χαρίλαος Τρικούπης	21 Οκτωβρίου1878 – 26 Οκτωβρίου 1878	Κυβέρνηση Χαρίαλου Τρικούπη 1878
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	26 Οκτωβρίου1878 – 10 Μαρτίου 1880	Κυβέρνηση Αλέξανρου Κουμουνδούρου 1878
Χαρίλαος Τρικούπης	10 Μαρτίου 1880-  -13 Οκτωβρίου 1880	Κυβέρνηση Χαρίαλου Τρικούπη 1880
Αλέξανδρος Κουμουνδούρος	13 Οκτωβρίου1880 – 3 Μαρτίου 1882	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κουμουνδούρου 1880
Χαρίλαος Τρικούπης	3 Μαρτίου 1882 – 19 Απριλίου 1885	Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1882
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	19 Απριλίου 1885  - 30 Απριλίου 1886	Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1885
Δημήτριος Βάλβης	30 Απριλίου 1886 -9 Μαΐου 1886	Κυβέρνηση Δημήτριου Βάλβη 1886
Χαρίλαος Τρικούπης	9 Μαΐου 1886  – 24 Οκτωβρίου1890	Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1886
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	24 Οκτωβρίου1890 – 18 Φεβρουαρίου 1892	Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1890
Κωνσταντίνος Κωνσταντόπουλος	18 Φεβρουαρίου1892 – 10 Ιουνίου 1892	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Κωνσταντόπουλου 1892
Χαρίλαος Τρικούπης	10 Ιουνίου 1892 – 3 Μαΐου 1893	Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1892
Σωτήριος Σωτηρόπουλος	3 Μαΐου 1893 – 30 Οκτωβρίου1893	Κυβέρνηση Σωτηρίου Σωτηρόπουλου 1893
Χαρίλαος Τρικούπης	30 Οκτωβρίου1893 – 12 Ιανουαρίου 1895	Κυβέρνηση Χαρίλαου Τρικούπη 1893
Νικόλαος Δηλιγιάννης	12 Ιανουαρίου1895  – 31 Μαΐου 1895	Κυβέρνηση Νικολάου Δηλιγιάννη 1895
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	31 Μαΐου 1895 – 18 Απριλίου 1897	Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1895
Δημήτριος Ράλλης	18 Απριλίου 1897  -21 Σεπτεμβρίου 1897	Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1897
Αλέξανδρος Ζαΐμης	21 Σεπτεμβρίου1897 – 2 Απριλίου 1899	Κυβέρνηση Άλέξανδρου Ζαΐμη 1897
Γεώργιος Θεοτόκης	2 Απριλίου 1899 – 12 Νοεμβρίου 1901	Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη 1899
Αλέξανδρος Ζαΐμης	12 Νοεμβρίου 1901  – 24 Νοεμβρίου 1902	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1901
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	24 Νοεμβρίου1902 – 14 Ιουνίου 1903	Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1902
Γεώργιος Θεοτόκης	14 Ιουνίου 1903 – 28 Ιουνίου 1903	Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη 1903
Δημήτριος Ράλλης	28 Ιουνίου 1903 – 6 Δεκεμβρίου1903	Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1903
Γεώργιος Θεοτόκης	6 Δεκεμβρίου1903 – 16 Δεκεμβρίου 1904	Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη 1903
Θεόδωρος Δηλιγιάννης	16 Δεκεμβρίου1904 – 31 Μαΐου 1905	Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1904
Δημήτριος Ράλλης	9 Ιουνίου 1905  – 8 Δεκεμβρίου 1905	Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1905
Γεώργιος Θεοτόκης	8 Δεκεμβρίου1905 – 7 Ιουλίου1909	Κυβέρνηση Γεωργίου Θεοτόκη 1905
Δημήτριος Ράλλης	7 Ιουλίου 1909 – 15 Αυγούστου 1909	Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1909
Κυριακούλης Π. Μαυρομιχάλης	15 Αυγούστου1909 – 18 Ιανουαρίου 1910	Κυβέρνηση Κυριακούλη Μαυρομιχάλη 1909
Στέφανος Δραγούμης	18 Ιανουαρίου1910 – 6 Οκτωβρίου 1910	Κυβέρνηση Στέφανου Δραγούμη 1910 καιΕλληνικές βουλευτικές εκλογές Αυγούστου 1910
Ελευθέριος Βενιζέλος	6 Οκτωβρίου1910 – 25 Φεβρουαρίου 1915	Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1910 και τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Νοεμβρίου 1910 και τις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1912
Δημήτριος Γούναρης	25 Φεβρουαρίου1915 – 10 Αυγούστου 1915	Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1915 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Μαΐου 1915
Ελευθέριος Βενιζέλος	10 Αυγούστου1915 – 24 Σεπτεμβρίου 1915	Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1915. Κατά την απουσία του Βενιζέλου σε διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό από τα τέλη του 1912, εκτελούσε χρέη πρωθυπουργού ο Λ. Κορομηλάς.[7] Μέχρι το 1911 ο αριθμός των μελών του υπουργικού συμβουλίου παρέμενε σταθερός από την εποχή της βαυαρικής Αντιβασιλείας (1833).[8]
Αλέξανδρος Ζαΐμης	24 Σεπτεμβρίου1915 – 25 Οκτωβρίου 1915	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1915
Στέφανος Σκουλούδης	25 Οκτωβρίου1915 – 9 Ιουνίου1916	Κυβέρνηση Στέφανου Σκουλούδη 1915και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές Δεκεμβρίου 1915
Αλέξανδρος Ζαΐμης	9 Ιουνίου 1916 – 3 Σεπτεμβρίου 1916	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1916
Νικόλαος Καλογερόπουλος	3 Σεπτεμβρίου 1916 – 27 Σεπτεμβρίου 1916
Ελευθέριος Βενιζέλος	19 Σεπτεμβρίου1916 – 27 Ιουνίου 1917	Πρόεδρος της Κυβέρνησης Εθνικής Αμύνης. Επαναστατική κυβέρνηση που έλεγχε τη βόρεια Ελλάδα και την Κρήτη. Αναγνωριζόταν από την Αντάντ από τις 19 Δεκεμβρίου 1916.
Σπυρίδων Λάμπρος	27 Σεπτεμβρίου1916 – 21 Απριλίου 1917	Κυβέρνηση Σπυρίδωνα Λάμπρου 1916. Επίσημη κυβέρνηση που έλεγχε τη νότια Ελλάδα
Αλέξανδρος Ζαΐμης	21 Απριλίου 1917 - 14 Ιουνίου 1917	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1917. Επίσημη κυβέρνηση που έλεγχε τη νότια Ελλάδα
Ελευθέριος Βενιζέλος	14 Ιουνίου 1917  – 4 Νοεμβρίου 1920	Κυβέρνηση Ε. Βενιζέλου (14 Ιουνίου 1917). Έλεγχε όλη την επικράτεια. Κατά την απουσία του Βενιζέλου σε διπλωματικές αποστολές στο εξωτερικό εκτελούσε χρέη πρωθυπουργού ο Ε. Ρέπουλης.[9]
Δημήτριος Ράλλης	4 Νοεμβρίου 1920 - 24 Ιανουαρίου 1921	Κυβέρνηση Δημητρίου Ράλλη 1920 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1920
Νικόλαος Καλογερόπουλος	24 Ιανουαρίου 1921 – 8 Απριλίου 1921	Κυβέρνηση Νικόλαου Καλογερόπουλου 1921
Δημήτριος Γούναρης	26 Μαρτίου 1921 - 3 Μαΐου 1922	Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη 1921
Νικόλαος Στράτος	3 Μαΐου 1922  – 9 Μαΐου 1922	Κυβέρνηση Νικολάου Στράτου 1922
Πέτρος Πρωτοπαπαδάκης	9 Μαΐου 1922 – 28 Αυγούστου 1922	Κυβέρνηση Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη 1922
Νικόλαος Τριανταφυλλάκος	28 Αυγούστου 1922 – 16 Σεπτεμβρίου 1922	Κυβέρνηση Νικολάου Τριανταφυλλάκου 1922
Αναστάσιος Χαραλάμπης	16 Σεπτεμβρίου 1922 – 17 Σεπτεμβρίου 1922	Κυβέρνηση Αναστασίου Χαραλάμπη 1922. Η επαναστατική επιτροπή διόρισε Πρωθυπουργό τον Αλ. Ζαΐμη και, επειδή έλειπε στο εξωτερικό, διόρισε προσωρινό πρωθυπουργό τον Σ. Κροκιδά. Αλλά επειδή και αυτός έλειπε εκτός Αθηνών όρκισε μόνο για μια ημέρα τον ταυτόχρονα ορκισθέντα υπουργό Στρατιωτικών αντιστράτηγο Αν. Χαραλάμπη.[10]
Σωτήριος Κροκιδάς	17 Σεπτεμβρίου 1922 – 14 Νοεμβρίου 1922	Κυβέρνηση Σωτηρίου Κροκιδά 1922. Στις 17/9 (π.η.) επέστρεψε στην Αθήνα ο Σ. Κροκιδάς και ορκίστηκε αμέσως Πρωθυπουργός.[11]
Στυλιανός Γονατάς	27 Νοεμβρίου 1922 – 11 Ιανουαρίου 1924.	Κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά 1922 καιΕλληνικές βουλευτικές εκλογές 1923. Στις 10/11/1922 (π.ημερ.) παραιτήθηκε ο Κροκιδάς γιατί διαφώνησε με την επικείμενη εκτέλεση των Έξι και ανέλαβε ο εκ των αρχηγών της Επανάστασης Στ. Γονατάς (14/11 (π.η.).[12]
Ελευθέριος Βενιζέλος	11 Ιανουαρίου 1924 – 6 Φεβρουαρίου 1924	Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1924. Στις 2/1 ο Πλαστήρας κατέθεσε στην Εθνοσυνέλευση την εξουσία και παραιτήθηκε η κυβέρνηση Γονατά και στις 11/1 ορκίστηκε ο Βενιζέλος.
Γεώργιος Καφαντάρης	6 Φεβρουαρίου 1924 – 12 Μαρτίου 1924	Κυβέρνηση Γεωργίου Καφαντάρη 1924
Β' Ελληνική Δημοκρατία
Πρωθυπουργός	Πρωθυπουργία	Κυβέρνηση
Αλέξανδρος Παπαναστασίου	12 Μαρτίου 1924 - 24 Ιουλίου 1924	Κυβέρνηση Αλεξάνδρου Παπαναστασίου 1924
Θεμιστοκλής Σοφούλης	24 Ιουλίου 1924 – 7 Οκτωβρίου 1924	Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924
Ανδρέας Μιχαλακόπουλος	7 Οκτωβρίου1924 – 26 Ιουνίου 1925	Κυβέρνηση Ανδρέα Μιχαλακόπουλου 1924
Θεόδωρος Πάγκαλος	25 Ιουνίου 1925 – 19 Ιουλίου 1926	Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου 1925
Αθανάσιος Ευταξίας	19 Ιουλίου 1926 – 23 Αυγούστου 1926	Κυβέρνηση Αθανασίου Ευταξία 1926
Γεώργιος Κονδύλης	23 Αυγούστου1926 – 4 Δεκεμβρίου 1926	Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1926 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1926. «Επαναστατική» κυβέρνηση.
Αλέξανδρος Ζαΐμης	4 Δεκεμβρίου1926 – 4 Ιουλίου1928	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη 1926
Ελευθέριος Βενιζέλος	4 Ιουλίου 1928  – 26 Μαΐου 1932	Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1928 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1928
Αλέξανδρος Παπαναστασίου	26 Μαΐου 1932 – 5 Ιουνίου 1932	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Παπαναστασίου 1932
Ελευθέριος Βενιζέλος	5 Ιουνίου 1932 – 3 Νοεμβρίου 1932	Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1932 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1932.
Παναγής Τσαλδάρης	3 Νοεμβρίου 1932 -16 Ιανουαρίου 1933	Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη 1932
Ελευθέριος Βενιζέλος	16 Ιανουαρίου1933 – 6 Μαρτίου 1933	Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1933 και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1933
Αλέξανδρος Οθωναίος	6 Μαρτίου 1933 – 10 Μαρτίου 1933	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Οθωναίου 1933
Παναγής Τσαλδάρης	10 Μαρτίου 1933 - 10 Οκτωβρίου 1935	Κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη 1933 καιΕλληνικές βουλευτικές εκλογές 1935
Βασίλειον της Ελλάδος Παλινόρθωση της μοναρχίας
Πρωθυπουργός	Πρωθυπουργία	Σημειώσεις
Γεώργιος Κονδύλης	10 Οκτωβρίου 1935  – 30 Νοεμβρίου 1935	Κυβέρνηση Γεωργίου Κονδύλη 1935
Κωνσταντίνος Δεμερτζής	30 Νοεμβρίου1935 – 12 Απριλίου 1936	Κυβέρνηση Κωνσταντίνου Δεμερτζή 1935και Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1936
Ιωάννης Μεταξάς	13 Απριλίου 1936 - 29 Ιανουαρίου 1941	Κυβέρνηση Ιωάννη Μεταξά 1936. Από 4 Αυγούστου1936 δικτατορική κυβέρνηση
Αλέξανδρος Κορυζής	29 Ιανουαρίου 1941  – 18 Απριλίου 1941	Κυβέρνηση Αλέξανδρου Κορυζή 1941αυτή. Συνέχεια του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου

Μισανθρωπική Αριθμητική Γιατί τα νούμερα της κυβέρνησης (πάλι) δεν βγαίνουν.

Μήνες τώρα κυβέρνηση και Τρόικα προσπαθούν να τα βρουν στα νούμερα τα οποία, αθροιζόμενα, θα τους δώσουν ένα άθροισμα Χ δισ. – το ποσόντο οποίο πρέπει να αφαιρεθεί από το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού τα επόμενα χρόνια (δύο ή τέσσερα στην περίπτωση της «επιμήκυνσης) ώστε να παραχθεί αρκετό (πρωτογενές) πλεόνασμα, από το οποίο να πάρουν πίσω τα χρήματά τους οι δανειστές μας (πρώτα η Τρόικα, που αποπληρώνεται ήδη, και κατόπιν οι ιδιώτες δανειστές, των οποίων τα νέα, κουρεμένα ομόλογα, που τους έδωσε το Δημόσιο φέτος στο πλαίσιο του PSI, θα αρχίσουν να «ωριμάζουν» μετά το 2020).

Αυτός είναι ο σκοπός: η αποπληρωμή των δανειστών. Ας δούμε τώρα γιατί κάποιοι εξ ημών πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να επιτευχθεί.

Το ποσόν αυτό, τα Χ δισ. (που σήμερα υπολογίζονται μεταξύ 14 και 16,5 δισ.), πρέπει να προκύψει ως ένα άθροισμα δύο αριθμών: μείωση δαπανών, έστω Δ, και αύξηση εσόδων, έστω Ε. (Δ + Ε = Χ, σε όρους απλής εξίσωσης.) Το ένα από αυτά τα δύο νούμερα, το Δ, είναι στη διακριτική ευχέρεια κάθε κυβέρνησης να το μειώσει όσο θέλει, με μοναδικό (πλην σοβαρό) περιορισμό το λεγόμενο πολιτικό κόστος. (Αν π.χ. απολύσει το 80% των δημοσίων υπαλλήλων, το Δ μεγαλώνει θεαματικά.) Το δεύτερο νούμερο, το Ε, επηρεάζεται από την κυβέρνηση (π.χ. με την πάταξη της φοροδιαφυγής), αλλά, στον μεγαλύτερο βαθμό, εξαρτάται από τον κύκλο εργασιών της οικονομίας, την οικονομική δραστηριότητα, το ΑΕΠ της χώρας.

Συνεπώς, όπως πλέον έχουν καταλάβει και όσοι δεν γνώριζαν προ της Κρίσης τα βασικά της μακροοικονομικής, το μέγα πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι ότι, όσο αυξάνει το Δ (στην προσπάθειά της να πετύχει τον στόχο της ως προς το άθροισμα Δ + Ε = Χ), μειώνεται το Ε κι έτσι κινδυνεύει ο... στόχος του αθροίσματος Χ. Το ερώτημα, λοιπόν, τίθεται: Υπάρχει κάποιο ποσόν Δ που (σε συνδυασμό με έξυπνα φορολογικά μέτρα) να «αφήσει» το Ε να φτάσει ένα επίπεδο τέτοιο, ώστε Δ + Ε να αθροιστούν στα πολυπόθητα Χ δισ.;

Να το πω με λόγια: υπάρχει κάποιο «μαγικό» επίπεδο περικοπών στις δαπάνες (Δ) που να επιτρέψει στα συνολικά εισοδήματα να φτάσουν σε τέτοιο επίπεδο, ώστε η φορολόγησή τους να μπορεί αποδώσει τα έσοδα (Ε) που απαιτούνται για να παραχθεί το επίπεδο πρωτογενούς πλεονάσματος από το οποίο η Τρόικα θα πάρει πίσω τα χρήματά της;

Η κυβέρνηση λέει, αν κρίνουμε από το Σχέδιο Προϋπολογισμού που κατέθεσε, ότι βρήκε το μαγικό Δ. Είναι ένα ποσό περί τα 10,5-11,5 δισ., το οποίο μάλλον θα κλείσει κοντά στα 12 δισ. μετά τις ασφυκτικές πιέσεις της Τρόικας. Άρα, η κυβέρνηση κρίνει πως, επιλέγοντας περικοπές μιας τέτοιας τάξης (Δ = 10,5-11,5 δισ.) θα μπορέσει να αυξήσει (έστω και με νέα φοροεπιδρομή) τα φορολογικά της έσοδα κατά Ε = 3 δισ.(τουλάχιστον). Πρόκειται για μια απείρως ηρωική «υπόθεση εργασίας», που είτε βασίζεται σε πλήρη άγνοια της κατάστασης της ελληνικής κοινωνικής οικονομίας είτε εξηγείται ως μια περίπτωση «στρατηγικής αστοχίας». Ας εξηγηθώ:

Το Μνημόνιο 1 μείωσε τα δημόσια έξοδα (μισθούς, συντάξεις και λοιπές δαπάνες) κατά 25%. Το αποτέλεσμα ήταν, από τη μια μεριά, να μειωθεί το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, αλλά, από την άλλη, να χαθούν περί τα 45 δισ. από το συνολικό εισόδημα της χώρας, το λεγόμενο ΑΕΠ. Η απώλεια αυτή μείωσε την ικανότητα του κράτους να συλλέγει φόρους κατά τουλάχιστον 10 δισ. Εν συντομία, η ύφεση που έφερε το πρώτο Μνημόνιο αφαίρεσε από το κράτος 10 δισ. δυνητικών φόρων. Αν τα φορολογικά έσοδα δεν μειώθηκαν στον ίδιο βαθμό, αυτό οφείλεται στην πλειάδα νέων φόρων που εισήχθησαν την τριετία του πέρασε, εξαντλώντας ουσιαστικά τις αντοχές της ελληνικής οικογένειας κι επιχείρησης να «προσφέρουν» επιπλέον φόρους στο Δημόσιο. Ό,τι λίπος υπήρξε είτε «κάηκε» στον βωμό της ύφεσης είτε έχει μεταναστεύσει σε άλλα...τραπεζικά συστήματα.

Σήμερα, εν μέσω της μεγαλύτερης ύφεσης στην παγκόσμια μεταπολεμική ιστορία, η κυβέρνηση προτείνει μια περαιτέρω μείωση δαπανών της τάξης του 20% περίπου. Τηρουμένων των αναλογιών με την περίοδο του 1ου Μνημονίου, στην καλύτερη των περιπτώσεων οι δυνητικοί φόροι του κράτους θα μειωθούν κατά τουλάχιστον 8 δισ. Η κυβέρνηση, λοιπόν, μας ζητά να πιστέψουμε το εξής: ότι την ώρα που τα δυνητικά της έσοδα θα μειωθούν κατά 8 δισ., εκείνη θα τα αυξήσει κατά 3 δισ. Και πώς προτείνει να κάνει κάτι τέτοιο; Καταργώντας το αφορολόγητο για όλους (ακόμα και για τα μικρομάγαζα που καρκινοβατούν και για τους, επισήμως, φτωχούς) και επιβάλλοντας πρωτάκουστους νέους φόρους (π.χ. για το δικαίωμα να ζει κάποιος στο σπίτι που κληρονόμησε από τους γονείς του).

Το μέγα όμως σκάνδαλο στην αριθμητική του υπουργείου είναι ότι σε όλη αυτήν τη συζήτηση δεν λέει τίποτα για τη μεγαλύτερη πληγή της οικονομίας μας: το απολύτως πτωχευμένο τραπεζικό σύστημα, το οποίο αντιμετωπίζει το φάσμα μη εξυπηρετούμενων δανείων (σε ποσοστό 30% όλων των δανείων που έχουν δώσει οι τράπεζες). Με το πιστωτικό σύστημα να έχει αποκλείσει ακόμα και τις κερδοφόρες επιχειρήσεις από τη ρευστότητα που του παρέχει η ΕΚΤ, με τη συνεχιζόμενη (και κατά το υπουργείο Οικονομικών) μείωση των κρατικών και ιδιωτικών επενδύσεων κατά 8% για έκτη συνεχιζόμενη φορά, δεν υπάρχει κανένα νούμερο Δ τέτοιο, που να αφήνει και την παραμικρή ελπίδα ότι το άθροισμα Δ + Ε θα είναι αυτό που λένε, Τρόικα και κυβέρνηση, ότι στοχεύουν.

Θα ρωτήσετε, λογικά: «Ανόητοι είναι; Δεν το γνωρίζουν;». Και βέβαια το γνωρίζουν. Όμως, και εδώ έγκειται ο μεγάλος κίνδυνος για τη δημοκρατία στην Ευρώπη, όλοι τους ψεύδονται, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, στους βουλευτές, στους πολίτες, στους μετόχους τους:

Η γερμανική κυβέρνηση, επειδή δεν θέλει σε καμιά περίπτωση να παραδεχτεί ότι τα δάνεια στην Ελλάδα ήταν ένας τρόπος για να μετα-φορτωθούν στις πλάτες των Γερμανών φορολογουμένων οι ζημιές των γερμανικών τραπεζών. Το ΔΝΤ, επειδή βλέπει τη συμμετοχή του στην Τρόικα ως μοχλό αναβάθμισής του (μετά την παρ’ ολίγον απαξίωσή του πριν από το 2008).

Η ελληνική κυβέρνηση, επειδή ελπίζει ότι, αν δεχτεί να «ματώσει» αρκετά την ελληνική κοινωνία, συμμορφωνόμενη προς τις υποδείξεις ως προς το τεράστιο Δ, η Ευρώπη θα «κουρέψει» και τις απαιτήσεις των Βόρειων φορολογούμενων-δανειστών μας. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, επειδή ένα κούρεμα των ελληνικών ομολόγων που διαθέτει δεν μπορεί να συζητηθεί (και γι’ αυτό αρκούνται στο να παρατηρούν το παιχνίδι της Τρόικας με την ελληνική κυβέρνηση) όσο στους κόλπους της ΕΚΤ διεξάγεται μια τιτανομαχία μεταξύ εκείνων που κατανοούν ότι η λιτότητα αλά ελληνικά υπονομεύει το ίδιο το ευρώ και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, η οποία ήδη σχεδιάζει το νέο μάρκο.

Όσο οι ιθύνοντες επιδίδονται σε μια μισανθρωπική αριθμητική που μοναδικό στόχο έχει να κρύψει τις πραγματικές πολιτικές διεργασίες από τα βλέμματα των Ευρωπαίων πολιτών, η κρίση και η μισαλλοδοξία θα θριαμβεύουν.